Guilty pleasures

Ik ben naar de film Paper Towns gegaan, vertelde ik mijn vriendinnen op onze videoavond. We komen al 20 jaar bij een paar keer per jaar bij elkaar om films te kijken. Vroeger op video maar de laatste jaren natuurlijk op dvd. De naam van onze avondjes is niet gewijzigd, dus we praten nog steeds over een videoavond. Het concept is ook niet gewijzigd, want in welk huis we het ook doen, de regels zijn hetzelfde: geen mannen, we drinken uitsluitend thee, er is popcorn en Dorito’s met salsadip en chocolade.

Paper Towns, dat is toch een jeugdfilm, was de reactie. Ik zei: het is een Coming of age drama. Maar eigenlijk is het natuurlijk gewoon een jeugdfilm. En dat is mijn guilty pleasure. Ik vind het leuk om films te zien en boeken te lezen over jongeren in de puberteit.

Er is veel voordeel te halen uit het lezen van jongerenboeken. Het is makkelijk te volgen, vaak grote letters en je hoeft niet erg na te denken. En als je het juiste boek hebt valt er nog wat te lachen ook. Maar ja, het is niet intellectueel verantwoord, en op feestjes kun je er niet over opscheppen of met goed fatsoen over schrijven op je blog. Ik ben niet de enige met deze afwijking. Ook Gretchen Rubin, van the Happiness Project leest graag jeugdboeken. Maar zij richt zich op kinderboeken, en ik richt mij meer op boeken over jongeren. Dan ben ik toch al een stuk volwassener dan zij is J

Als je het ook eens wilt proberen, begin dan eens met 15 jongens, 4 kikkers en ik van E. Lockhard. Gewoon lenen bij de bieb. Wedden dat je het stiekem enig vindt, om jeugdboeken te lezen?

Live hard or die fest

Een paar weken geleden las ik de aankondiging: een punk festival.

Vroeger, toen ik nog een jonge deerne was, was ik punk. Ik ben naar vele punk optredens geweest maar nooit naar een heus punk festival.

En nu ik in de midlife-crisis leeftijd zit, wil ik natuurlijk geen punkfestival meer missen. Vorige winter ben ik met een stel vrienden naar een punk optreden in Den Haag in de Supermarkt gegaan en we hebben reuze lol gehad. Dus ik dacht, ik ga met een stel vrienden dit punkfestival onveilig maken. Maar iedereen had het druk, met kinderen, verplichtingen en werk. Dus… ik ben alleen gegaan.

Nu, mij vrienden hebben niet veel gemist hoor. Het was een grom-punk festival. Het eerste bandje speelde grrrrrrahhhh-fuck you-grrrrraahhr. Of misschien zongen ze: grrrr..Follow me to the churrrrchggggg, ik kon het niet echt onderscheiden. Het tweede nummer had dezelfde tekst: Grrarrrrah fuck you ghrrrraaah Maar uit de verhaaltjes tussen de nummers door vernam ik dat het allemaal heel verantwoord was. Het tweede bandje kwam uit Duitsland, begon met een tekstfragment van Hitler, en daarna gooiden ze allemaal ballonnen het publiek in en ging de lead zanger  pogo-en met het publiek. Dat werd een lekkere actieve zooi. Maar ook hier was de tekst : graaaahhahharrr, graaaahhhrrrr. Dus van een taalbarierre was geen sprake. Maar ik vond het na 2 optredens met dezelfde tekst wel genoeg geweest en keerde huiswaarts.

In mijn tijd hadden we punk bands als: Dead Kennedy’s, Frites modern en MDC. Die speelden supersnel, maar je kon ze wel verstaan! Ach, waar is die goede oude punktijd gebleven?

De naam van het festival was trouwens, live hard or die fest. Van de quote: live fast, die young and leave a beautiful body.

Dan Perjovschi

Omdat ik er een beetje het heen en weer van kreeg, van al dat gedribbel langs dat tuinpad van mijn vader, besloot ik eens een dagje naar Eindhoven te gaan. Naar het Van Abbe museum, omdat ik het leuk vind om naar moderne kunst  te kijken. 

Je ziet altijd wel iets nieuws dat je aan het denken zet.

En ja, dat gebeurde ook. Ik zag werk van een kunstenaar, die ik nog niet kende:  Dan Perjovschi.

Hij maakt heel gevatte tekeningen: Een boemerang die zegt: I’ll be back.

Of de volgende tekst:

WW I

WW II

www

Ja, ik werd hier helemaal blij van. Bij het winkeltje kocht ik nog een ansichtkaart van hem. Ik vond het wel toepasselijk voor de huidige Grexit:

Deze zomer ga ik niet ver weg op vakantie. Ik heb het wel een beetje gezien. Ik neem een dagje extra vrij per week, zodat ik een lang weekend heb. En dan ga ik lekker van dat lange weekend genieten. Een paar jaar geleden  heb ik een bucket list gemaakt. Die was erg kort. Ik wou naar Israël en Venetië.  En dat heb ik het jaar daarop dan ook gedaan. En nu ben klaar met mijn bucket list, en kan ik gewoon lekker doen waar ik zin in heb. Je ziet op veel blogs ook de omgekeerde bucket list. Dat vind ik een goede instelleng, alleen heb ik er geen behoefte aan om hier op mijn blog al mijn zegeningen te gaan tellen. Maar ik kan je zeggen, als ik morgen onder een bus loop, heb ik een mooi leven gehad en heb ik geen spijt omdat ik alle dingen heb gedaan, die ik wou doen. En gelukkig heb ik in dit leven nog kunnen genieten van de kunst van Dan Perjovschi. 

Alweer langs dat tuinpad van mijn vader, op en neer, op en neer.

Vandaag liep ik er weer, langs het laantje. Deze keer had mijn moeder een afspraak met de makelaar om het huis te verkopen.

Maar deze keer zong ik ronduit en met volle borst: `En langs het tuinpad van mijn vader, waar eens de hoge bomen staan…. ` En deze keer werd ik er niet verdrietig van. Ik ging foto´s maken, tot mijn camera opnieuw opgeladen moest worden, zodat ik dit laantje ook aan mijn, tegenwoordig digitaal fotoarchief kan toevoegen.

Kijk het is een leuk laantje, met hoge bomen. Maar het gras met de bloemen is net gemaaid, zoals je ziet.

En er zijn plekken om een meidenclubhuis te beginnen, en daar hoef je niet zoveel voor te doen.

En er is een groot meer om op te surfen of om te zeilen...

We lijken eigenlijk wel gek om dit huis te verkopen. Gelukkig ging het gesprek met de makelaar goed. Ik moet zeggen dat ik deze ochtend Tibetaanse Gebedsvlaggetjes had opgehangen en een bedrag had overgemaakt aan de Dalai Lama. Wellicht heeft  dit geholpen.

Mijn moeder krijgt een leuk huisje met een tuin buiten en een tropische binnentuin. Het huis staat in het dorp en dat maakt mij natuurlijk ook vrolijk. Nu ga ik met mijn moeder de sleutel halen op 2 juli, maar ik had mij opgegeven voor een Workshop straatfotografie op donderdag 2 juli van 9.30-12.30 aan de Heemraadssingel 275-277 te Rotterdam.  De cursus is al betaald. Dus als nog iemand zin heeft om in mijn plaats naar deze  cursus te gaan, dan kan dat kosteloos. Je gaat met eigen camera de straat op om te fotograferen. 

Langs het tuinpad van mijn vader

Het is weer even geleden dat ik geschreven heb, want mijn moeder was gevallen. En omdat ze niet meer op kon staan, is ze pas uren later in haar huis gevonden en met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.  Ze was er slecht aan toe, en als kind ga je er natuurlijk heen en moet je het een en ander regelen.

Mijn moeder woont in een normaal huisje met een enorme garage en tuin zeer afgelegen aan een dijk. En in dat huisje en vooral in die garage verzamelt ze allerlei spullen. Er wordt niets weggegooid. Zocht je nog de Gouden Gids 2007? Bij haar vindt je die. Ik zou graag zeggen dat ik een voorbeeldig persoon ben, en mij hier geheel niet aan stoor. Maar de waarheid is anders.

Nu hebben we een seniorenwoning in het dorp gevonden en  30 juni krijgt ze de sleutel. Maar hiermee komt de volgende uitdaging: de verhuizing. Dit wordt de grootste minimaliseer klus ooit in mijn leven. Want in de seniorenwoning kan niet zoveel en zeker niet alles wat nu in die garage en huis staat.  Ik ben heel benieuwd of mijn moeder er in slaagt om afscheid te gaan nemen van al die spullen. En hoeveel containers we nodig gaan hebben om de spullen die niet mee gaan af te voeren. Want ik denk niet dat iemand nog geïnteresseerd is in die Gouden Gidsen of de NJN blaadjes vanaf 1950 compleet tot heden.

Gisteren liep ik dan over het laantje naar de Dijk. Want er rijdt geen openbaar vervoer, dus moest ik een aantal kilometers lopen naar mijn ouderlijk huis. Het is het huis waar ik geboren ben, en op de Dijk weet ik van bijna alle huizen wie daar vroeger in woonde. En ik werd enorm melancholisch. Dit zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat ik via die route naar het huis liep. Het is ook zo’n laantje met hoge bomen langs de kant, met bermen vol gras en bloemen, paardenstallen en zonder verkeer omdat het voor auto’s doodloopt. De zon scheen, de vogels floten. De zandput, waar mijn broer vroeger met zijn crossmotor tekeer ging is nu dan wel een golfterrein geworden. Maar nog steeds kan je hier hutten bouwen zoals wij vroeger deden. Ga dan maar eens langs het tuinpad van mijn vader zingen, en je houdt het niet droog.

Ken Uzelve

Gisteren had ik een filosofie dagje. Ik had de cd box met 5 hoorcolleges van Rene Gude en anderen "Ken Uzelve " van de bieb gehaald. Nou ja, ik heb de box besteld want die is reuze populair, ik heb er zeker een maand op moeten wachten.

Maar gisteren was het dan zover, ik had mijn rust- c.q. lummeldag. Ik hoefde dus niets te doen, maar dat wil niet zeggen dat ik maar een beetje uit het raam ga staren. Dus cd 1 erin, luisteren en daarna een uurtje wandelen, cd 2 erin, en daarna lunchen, cd 3 erin, stukje fietsen naar het dorp, cd 4 erin en tenslotte => Borreltijd.

Maar het was nog best een intensief tijdverdrijf om naar deze cd's te luisteren. Nu weet ik weinig, over filosofie. Mijn kennis komt niet veel verder dan de wereld van Sofie. Nachttrein naar Lissabon, heb ik maar tot de helft gelezen. Alleen de voorstelling "Satre zegt Sorry" van Laura van Dolron heb ik helemaal uitgezeten. Dus er ging een wereld voor mij open.
Nu kan ik in een paar zinnen niet 4 uur hoorcollege samenvatten. Maar wel een paar leuke weetjes.

Een mens gaat pas een zelfbeeld ontwikkelen als de kring van mensen om zich heen te groot wordt om zich met iedereen individueel te meten. Dus als je alleen je ouders om je heen hebt, dan heb je geen zelfbeeld nodig, en heb je dat ook niet.    Dat wist ik nie!

Mensen trokken in de oudheid in groepen van 150 mensen over de savanne,En nog steeds is het aantal van 150 personen het aantal mensen waaruit je sociale omgeving, normaal gesproken bestaat.
Dat wist ik nie!

Wat ook grappig is dat een vrouwelijke professor verteld over vooroordelen. Vaak weet je zelf niet dat je deze hebt. Ken uzelve, doe de test op Harvard, Implicant assocasion test: https://implicit.harvard.edu/implicit/selectatest.html Zelf deed zij ook de test en het bleek dat deze vrouwelijke professor het moeilijk vond om vrouwen met wiskunde en logica in verband te brengen. Dat wist ze van zichzelf niet, maar nu kent ze zichzelf beter!

Volle weken

Ja, de afgelopen weken was het wat druk. Allemaal mensen die nog de aangifte voor de Belastingdienst moesten doen. Nu zal je zeggen, vraag dan uitstel aan. Maar het uitstel van 2013 loopt op 1 mei 2015 af. En van andere klanten moesten weer de cijfers van 2014 aan de bank of andere toezichthouders gerapporteerd worden.  Dus ik heb veel gewerkt, niet alleen op mijn vrije vrijdag voor het bedrijf waar ik werk, maar ook in het weekend voor mijn eigen klanten.

Mijn Random Acts of Kindness bestonden er in de afgelopen 2 maanden dan ook uit om mensen te helpen met hun aangifte invullen. Maar omdat ik datzelfde werk door de week ook al doe, was er weinig afwisseling voor mij.

Maar afgelopen weekend kwam de ommekeer, ik werd voor de radio geïnterviewd over eetbare planten in het duin. Ik geef dit weekend een excursie in de duinen over dit thema en ze wilden hier aandacht aan besteden op de radio. Toen ik de mail ontving, dacht ik prima een interview voor iemand die er een stukje van voor de radio gaat maken, en schreef dit ook terug. Maar toen ik doorkreeg dat ik het zelf moest vertellen, Life op de radio, werd ik toch een beetje zenuwachtig.  Gelukkig ging het goed.

Deze zondag geef ik dan ook een excursie over eetbare en bruikbare planten in het duin. Om 10.00 uur op zondag 3 mei op de hoek Van Alkemadelaan/Pompstationsweg in Den Haag, bij de ingang van Meijendel Het is gratis en je hoeft je van te voren niet aan te melden. ( dus bij slecht weer, blijf je lekker thuis)