zondag 22 januari 2017

De laatste verdubbeldaad


Ik heb dit weekend de Verdubbeldame geholpen om haar aller-aller-laatste verdubbeldaad te verrichten.  Om verdubbeldaad 150 te voltooien ben ik samen met Firma Fluitenkruid gaan couch surfen bij de Verdubbeldame. Zodoende kon zij haar laatste daad afvinken, maar ik moet jullie zeggen, voor mij viel het niet mee,Ik heb een heel zwaar, zwaar leven. 



We begonnen met een lunch met zalige pompoensoep, daarna ging ik met Firma een wandeling maken over de dijk naar Bemmel. We zagen allemaal mensen schaatsen, en het was zonnig weer. Na de wandeling, waarbij we overigens bijna overreden werden door jochies op de fiets en agressieve automobilisten uit Bemmel, gingen we borrelen

Ja dat zware, zware leven,  was bijna tot een einde gekomen.

Maar daarna gingen we uit eten, want de verdubbeldame wou vieren, dat haar verdubbeldaden-dagen tot een einde waren gekomen. Op de weg terug zagen we een enorme sterrenhemel omdat er geen  lichtvervuiling was, helaas konden we alleen maar gissen welk een prachtige hemellichamen we zagen, want onze kennis van het sterrenstelsel liet toch iets te wensen over,Ja ik heb een heel zwaar leven, dus het komt er maar niet van om die hemellichamen te leren kennen.


Na het eten begon de bonte avond, waarbij er liedjes door \Firma werden gezongen, begeleid door een ukulele. Ik had ook 2 songs voorbereid, en de Verdubbeldame gaf een voorbeeld van haar optredens . We speelden nog een bordspel, Dixit, geweldig.  Het was zeer geslaagd, maar daarmee vestigde het de aandacht op een normale avond van mij, waarop dit soort dingen niet gebeuren, ja het is echt waar:Ik heb een heel zwaar leven.

Toen ving het eigenlijke couchsurfen plaats, maar voor de foto verwijs ik graag naar de Verdubbeldame 

De volgende dag, gingen Firma en ik na een uitgebreid om half twaalf huiswaarts.  Maar het zat ons niet mee, toen we eindelijk in Ede Wageningen waren aangekomen viel de bovenleiding uit, en moesten wij terugreizen naar Nijmegen. Via Oss, Den Bosch en Breda, kwamen we in Zwijndrecht in bussen terecht. Onderweg wou Firma nog haar ukulele tevoorschijn halen om de reis een beetje te veraangenamen. Maar er was een snaar gebroken, dus dat zat er ook niet in.  De reis terug duurde 5 uur, jawel ik heb echt een heel zwaar leven.Firma Fluitenkruid heeft ook een blog geschreven over deze gathering. Zij ervoer het niet als zwaar maar zij zong wel een liedje van Brigitte Kaandorp getiteld : ik heb een heel zwaar leven. Haar blog vind je hier

Voor de liefhebber  volgt hier mijn tekst van het lied voor de Verdubbeldame op de bonte avond :

Op de wijze van: The Funck Soul Brothers:


De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Right About Now
'bout now
'bout now
'bout now
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
'bout now
'bout now
'bout now
'bout now
'bout now
'bout now
'bout now
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Right...About...Now
Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
'bout now
about now
about now
about now
about now
about now
about
Right about now
Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now
De Verdubbeldame, Check It Out Now
De Verdubbeldame, Right About Now


dinsdag 17 januari 2017

Wij zijn allemaal moleculen


Een paar jaar geleden was ik in Nepal en kreeg ik les van een Tibetaanse monnik. Wat het meeste indruk op mij maakte was zijn verhaal over verbondenheid.



Hij vertelde:
Sommige mensen denken dat ze recht hebben om hier te komen omdat ze een vliegticket hebben gekocht. Maar je hebt niets aan een vliegticket. Er moet een piloot zijn om het vliegtuig te besturen, er moeten mensen het vliegtuig bouwen, er moet iemand zijn die asfalt maakt om een startbaan te maken, zodat het vliegtuig kan opstijgen. Alleen maar zwaaien met een vliegticket helpt niet als niet al deze mensen er waren geweest om de reis voor je mogelijk te maken.

Daar moest ik weer aan denken toen ik het kinderboek Wij zijn allemaal moleculen las.



Daarin vertelt onze hoofd persoon :
Je wet toch dat het menselijk lichaam uit biljoenen moleculen bestaat,hé?
Moleculen bestaan uit atomen. Als iemand sterft, breken de moleculen af in kleinere moleculen en in individuele atomen. Dus stel dat een koolstofatoom deel is van een molecuul in iemands been. Als diegene sterft  kan dat atoom deel worden van een molecuul in iets anders, bijvoorbeeld een bloeiende bloem, of zelfs een ander mens. Of een zuurstofatoom uit je broodje kan terechtkomen in een molecuul van je hersenen.
Nou wouw, zomaar even de reïncarnatie uitgelegd. En het toppunt van verbondenheid.



Rest mij je nog te bedanken dat je mijn volgende vakantie mogelijk maakt. Want misschien ben jij wel degene die een kopje koffie verkoopt aan de man die asfalt gaat leggen op de weg waar straks de vrachtwagen over rijdt die het zadel vervoert van de fiets die ik deze zomer ga huren. Of wie weet, en dat zou helemaal super zijn,  sta je wel een atoom aan hem af.

woensdag 16 november 2016

The perks of being a kindness ninja

Ik zat een beetje met de vraag te worstelen wat nu een geefactie is. Is een briefje op een voorruit plakken met een inspirerende tekst een geefdaad? Als de eigenaar van de auto er om moet lachen en het zijn dag goed maakt wel, maar als die het chagarijnig wegveegt mompelend schorem een beetje  viezigheid op mijn auto plakken, en niet eens leest wat erop staat, is het dan nog steeds een geefdaad?

Mijn moeder maakt het helemaal mooi. Zij is slecht ter been en wordt opgehaald door een vrijwilliger om haar naar de kapper. Zij beweert hierover: Ja, sommige mensen vinden het zo fijn om iets voor een ander te doen, ik maak hun hele dag goed. Ze keert het gewoon om. Niet de vrijwilliger doet een goede daad, maar zij. En maar beter ook want als mijn moeder zou zeggen Ik kan niets meer en ben iedereen maar tot last, het zou beter zijn als ik er niet meer was.  Dan kan je maar beter de hele dag goed zitten te zijn door aanwezig te zijn voor de verpleegster die haar steunkousen komt aandoen, ( anders zou ze geen werk of inkomen hebben) de mijnheer die haar eten komt brengen ( anders heeft hij geen doel in zijn leven) en s avonds weer voor de verpleegster die haar steunkousen komt uitdoen. En voor het bezoek natuurlijk ( dat vinden ze gezellig)

Maar ondertussen zat ik nog steeds  te worstelen wat nu een geefdaad was. Gelukkig kwam het antwoord gewoon in mijn mailbox. Ik heb vorig jaar meegedaan aan #100happydays en daar is nu een vervolg op in de vorm van 100 goede daden in een dag, week, maand of een jaar. En daarmee krijg je dan een certificaat dat je een Ninja, Master Fellow of  Apprentice bent.

Ik ben met de lijst aan de slag gegaan, maar ik ga hem niet naar de letter uitvoeren, ik haal er wel inspiratie uit. Er staat bijvoorbeeld op dat je speelgoed naar een weeshuis moet brengen. Ik ken niet eens een weeshuis. Maar de Albert Heijn heeft wel een actie met de Goedzak, je kunt dan een tas ophalen bij de Albert Heijn hier speelgoed in stoppen en weer afgeven. Zij zorgen dat het speelgoed goed terecht komt. Ik heb de zak al opgehaald en ga hem dit weekend vullen.

Er staan ook meerdere acties met bloemen op, dit inspireerde mij om een bosje bloemen bij het secretariaat neer te zetten, en een extra bosje bloemen te kopen en deze in het krat dat voorop een damesfiets zat achter te laten. Misschien dacht de dame van de fiets wel: he, ik heb een goede daad gedaan, want door een krat op mijn fiets te plaatsen heb ik iemand in de gelegenheid gesteld om er een bosje bloemen in achter te laten.  



Wil je je ook aanmelden als kindness ninja dat kan op:  www.kindnessninja.me 

donderdag 10 november 2016

Geefmaand november



Ja, ik doe dus mee aan geefmaand november 2016

Voor mij is het een oefening om mijn beste beentje voor te zetten. Geven dat doe ik natuurlijk het hele jaar wel, maar deze maand probeer ik mij gedurende de dag af te vragen: kan dit beter? Ik loop nog  even die extra mijl . Ik heb hier al een paar jaar geleden over geschreven. Maar op de Facebook pagina van de geefmaand zie ik vaak staan bij een geefactie: Ja maar dat is toch gewoon, dat doe je normaal ook, dus waarom is dit opeens een geefactie.

Dus ik wil toch nog even in herhaling vallen:In de Romeinse tijd was een burger verplicht om voor een soldaat voor één mijl zijn bepakking over te nemen. Op een dag liep een garnizoen voorbij en een soldaat vroeg aan een burger om zijn verpakking over te nemen. Na een mijl zei de soldaat: stop maar je plicht zit erop. De burger zei: deze mijl heb ik gelopen omdat het mijn plicht was, de volgende loop  ik voor jou.

In de Geefmaand doe ik iedere dag een geefactie, maar ik probeer mij de hele dag bewust te zijn van mijn medemens en hoe ik,zonder mezelf al te veel geweld aan te doen, zijn dag prettiger kan maken. Een vriendelijk woord, een briefje, een mailtje, het is zo simpel maar vaak kom je er niet toe.  Maar deze maand  probeer ik die extra mijl te lopen.Niet omdat het moet, gewoon omdat het kan..Ik schrijf er niet zoveel over op de Facebook pagina van de Geefmaand omdat ik ook wel een beetje bang ben voor discussies zoals:

Ik zag bij de geefmaand november dat jij het een goed doel vindt dat je naar mijn optreden komt, ik dacht dat je mijn optredens fantastisch vond en graag kwam kijken. Daarom heb ik een kaartje voor je geregeld.”
Ik: Nou weet je eerlijk gezegd kom ik om jou een hart onder de riem te steken en hoezo heb je een kaartje voor me geregeld ik moest er 10 euro voor neertellen.

En eigenlijk doe ik niet van die hilarische, tranentrekkende acties dit jaar, maar ik werk over op mijn vrije dag, ik koop een kaartje en ga naar een concert waar ik eigenlijk niet naar toe wil, maar alleen ga om iemand anders een hart onder de riem te steken en ik hoop dat ik er ook nog aan toe kom om toch nog een hilarische actie te bedenken.

Nou ja,  ik  ben met een keileuk project bezig: de sinterklaas surprise. Ik heb er in ieder geval reuzenveel lol in. Ik ga deze geefactie eens in geuren en kleuren uitbeelden, lees je mee?

Ik heb dit jaar mijn broer getrokken. Dus ik moet een surprise voor hem maken. Mijn broer is een beetje saai, werkt in de IT maar heeft één grote passie en dat is ruimte vaart.

Ik heb het volgende gedicht:

Peter je werkt al jaren in de I.T.
Het is wat saai niet echt oké

Je kunt elke klus nu wel klaren
Je doet dit werk al zoveel jaren,

En je moet nog jaren doorwerken,
Om de staatskas te versterken

Je krijgt pas AOW met 80 jaar
Dan ben je met die I.T. wel klaar.

Dus je kunt nog met een 2e carrière beginnen
En deze keer iets leuks verzinnen

Ga lekker werken voor NASA
Wubbo Ockels achterna

Ruimtepak aan met je haren los
Lekker dansen in de kosmos
Ga naar de sterren en de maan
Dat is pas een wereld baan

Sint heeft een stappenplan bedacht
Zo kom je werkelijk in je kracht

Volg de stappen één voor één
Dan ben je zo door de sollicitatieprocedure heen


En dan komt nu de surprise:














En het cadeautje: een herziene versie van een boek van Wubbo Ockels

 Ja en wat is hier nu geefmaand-november-achtig aan, hoor ik je denken. Iedereen maakt toch een surprise in november als ie in december sinterklaas viert? 
 Ja dat is zo, maar ik ben speciaal hiervoor dus nieuwe (dure) inkt voor mijn kleurenprinter gaan kopen zodat het masker van Wubbo Ockels in kleur kon worden geprint en niet in zwart wit. En omdat ik ook nog eens lopend naar de winkel ben gegaan heb ik dus letterlijk die extra mijl gelopen.



  

donderdag 15 september 2016

Lijstjes

Ik ben de laatste tijd boeken aan het lezen over lijstjes. Een zoekopdracht Romans- lijstjes, bij de bibliotheek geeft een divers aanbod.

Er zijn een aantal boeken die als thema hebben dat de hoofdpersoon een lijstje met dingen moet doen. ( Since you ‘ve  been  gone,  een bijzonder jaar ) Eigenlijk komt de hoofdpersoon dan uit haar comfortzone, maakt avonturen mee en maakt nieuwe vrienden en ontmoeten passant ook nog de man van haar dromen. “Het staat op mijn lijstje” vond ik het leukste boek in dit genre Hier geeft de hoofdpersoon een lift  aan een vrouw die net van de Weight Watchers komt en vanavond heeft gevierd dat ze 50 kilo is afgevallen. Ze krijgen een ongeluk en de vrouw komt om het leven. De hoofdpersoon gaat dan het lijstje met dingen die de vrouw had willen doen als ze 50 kilo was afgevallen uitvoeren.


Een ander thema is dat de hoofdpersoon een lijstje maakt met dingen die moeten gebeuren, stoppen met roken, relatie verbreken, schuur opruimen. De twee boeken met dit thema heb ik allebei niet uitgelezen.  Het waren vervelende boeken ook al klonken ze veelbelovend op de achterflap.

Weer anders is het boek : De lijst van mijn wensen. Hierin  wint de hoofdpersoon de lotto en maakt dan 3 lijstjes. Een lijst met dingen die ze nodig heeft (dunschiller van € 1,10 bij de Lidl) en een lijstje met haar wensen ( een luxe winterjas van een bekende ontwerper). En dan blijkt dat ze alles wat ze nodig heeft gewoon kan betalen zonder haar lot te verzilveren. En dat doet zij dan ook niet. Zij is tevreden met haar leven. Haar man wil juist promotie maken om een dure auto te kunnen kopen.  Dit gaat natuurlijk mis en haar man verzilverd het geld, gaat weg en koopt alles wat hij zich maar wensen kan. En komt er vervolgens achter dat dat niet was wat hij nodig had. Een heel leuk boek, heeft ook 30 weken in de Franse bestsellerslijst gestaan.
Het laatste boek zet je aan het denken, wat zou  ik willen veranderen aan mijn leven als ik de lotto won. Ik denk ook niets.
En eigenlijk wil ik tot het einde van het jaar lekker in mijn comfortzone blijven. Ik wil namelijk afvallen en ik merk dat als ik allemaal spannende projecten aanpak, dat er van dat afvallen niet veel komt. Dus laat mij maar lekker rustig aan naar het einde van het jaar toe sukkelen. Alleen aan het eind van deze maand ga ik een weekend bij een Tibetaanse Lama in de leer. En in oktober nog een cursus bij de Volksuniversiteit. En in November Geefmaand.

Ach ja, mijn comfortzone is nogal breed.

woensdag 3 augustus 2016

Ontspullen

Alwéér een boek over minimalisme? Dat weten we zo langzamerhand wel, je pakt gewoon een vuilniszak en gooit daar alle zooi in. Daar hoef je toch geen heel boek aan te wijden, dat moet je gewoon doen.


Ook als je op deze manier tegen minimalisme aankijkt, is het boek Ontspullen toch een leuk boek om van de bieb te halen. Het beschrijft alle vormen van minimalisme zoals tiny houses en project 333.
Maar het neemt plaatst ook een kritische noot bij projecten als The 100 Things Challenge. Bij dit project is het de bedoeling om niet meer dan 100 items te bezitten. Het heeft iets van een boeddhist die een klooster in rent en daar zo hard mogelijk roept: “Ik ben de nederigste die ooit heeft bestaan.”  En dan zijn er allerlei regels voor hoe je die 100 items moet tellen.
De Regel van bestendigheid: bederfelijke waar tellen we niet mee.
De regel van afhankelijkheid: de stroomkabel voor je MacBook tellen we niet mee.
De Regel van eigendom, als het door meerdere mensen gebruikt wordt zoals een bank of borden, tellen we niet mee.  
En dan gaan ze ook nog dingen in groepen onderbrengen zoals kledinghangers, ondergoed en eten.

Ja, hallo!! Zo kom ik maar op 3 bezittingen: een huis, inboedel en een fiets.
Dan heb ik toch iet meer respect voor de 3 bezittingen van de bedelmonnik: zijn pij, sandalen en bedelnap. Kijk zo’n monnik kan echt tellen.
Zelf ben ik geen minimalist, maar iemand die liever geen zooi om zich heen heeft en mijn geld zie ik het liefst op mijn eigen bankrekening en niet op die van een of andere winkelketen. Maar gisteren heb ik wel gewoon een platenspeler gekocht. Wat moet je ermee? Nou eh, lekker op rommelmarkten lp’s kopen en dan s ‘avonds lekker plaatjes draaien. Maar als ik over een jaartje dit rooskleurige plaatje veranderd in een sta in de weg, stofvergarend object, dan gaat ie gewoon naar de Kringloop. Dat is mijn vorm van minimalisme. En in daar blijkt dus ook een naam voor te zijn: De bescheiden Kick
De bescheiden Kick is een beetje een suffe groep. Je hoef niet al je spullen te  verkopen en de wereld in te trekken met een rugzak. Ook hoef je niet met je telraam door je huis te gaan om je bezittingen te tellen. De bescheiden Kick bestaat uit mensen, die niet meedoen aan de rat race en gooien niet hun oude Senseo bij het vuil als er een nieuw model Senseo op de markt komt. Zij hebben misschien wel 39 paar sokken in huis en hoeven niet zoals een echte minimalist, hun enige paar sokken met een föhn te drogen als ze het hebben gewassen.



De  bescheiden kick is dus een beetje suffe groep en ik voel me er helemaal thuis!



zondag 3 juli 2016

Minimalism

Vandaag was het dan zover de film Minimalism: A documentary about the Important things. Georganiseerd door : Lijstjes info
Ik wou dat wel eens meemaken, een film over minimalisme en ook eens kijken hoe die mensen eruit zouden zien die daar op af zouden komen.




Ik moet zeggen dat ik bij sommige toch wel dacht: als je zo weinig in je kast hebt hangen dat je jezelf minimalist noemt, trek je dan dit aan? Maar misschien hebben ze wel 100 outfilts en hadden ze besloten om vandaag het allerlelijkste aan te trekken.
Het blijkt dat de doorsnee minimalistische man gekleed gaat in een spijkerbroek van G-star Raw, en Nikes draagt. Niet echt je iemand op een minimum inkomen dus.

Tot zover mijn oppervlakkige beschouwingen.
De film was echt gaaf, Alle Amerikaanse minimalisme goeroes kwamen in beeld, Ook Zen Habits, tiny houses  en project 333 kwamen langs.


Na de  film was er ruimte voor vragen. Niet alleen Lijstjes info zat klaar voor vragen maar ook So chicken en nog een mevrouw van moeder minimalisme, die ik niet kende, maar ik heb dan ook geen kinderen. En er was een jeugdige minimalist, van 15 jaar, die iedereen gast noemde. Ik vond dit jeugdige  lid echt super. Als er werd gesproken over foto’s opbergen wist hij niet waarover het ging, hij kende alleen digitale foto’s. Maar hij werkte in een biologische natuurwinkel en was helemaal into minimalisme.
Al heb ik weinig nieuwe inzichten gekregen door deze film met vragenuurtje, ik vond het heel leuk om de mensen te ontmoeten, via de film en in het echt, die zich hiermee verbonden voelen.