Werkdag

6.00 Rise and shine. Huispak aan

6.01 Kopje koffie

6.11 Nog een kopje koffie

6.21 Nog een kopje koffie

6.31 Nog een kopje koffie

6.45 Bananenpannenkoek bakken en opeten

7.15 Tanden poetsen, douchen en huispak weer aan

7.30 Inloggen en werken. Vroeg beginnen = vroeg klaar

7.40 Glaasje spa rood

7.50 Fles spa rood naast de laptop gezet.

10.00 kijken of er post is. Er is niets, dat klopt ook wel want de postbode komt altijd rond 14.30 uur

10.05 Beetje trek, kijken of er een boterham is. Koekje gepakt.

10.06 Nog een koekje

10.30 Nog een koekje en kijken of er post is.

11.30 4 uur gewerkt nu een uur pauze. Salade in elkaar flansen. Als afsluiting een kopje koffie en een koekje. Het pak koekjes is op. Ik moet ook geen koek in huis halen, ik eet teveel koek en groei dicht.

12.00 Even naar de Appie voor rijst. Rijst en pak koek gekocht.

12.30 weer aan het werk

13.00 even kijken of er post is.

14.00 nog steeds geen post.

14.30 Kopje thee met een koekje

14.31 nog een koekje

16.00 T.V. gids bij de post

16.30. 8 uur gewerkt, uitloggen. Opstaan van keukentafel en op de bank gaan zitten.

Lege handen

Laura van Dolron is mijn heldin. Ze is een stand-up filosoof en hier is een filmpje van haar over lege handen.

https://petrus.protestantsekerk.nl/artikel/laura-van-dolron-over-lege-handen/

Ik probeer ook steeds meer met lege handen aan te komen. Geen voorgekookte plannen, maar met een open vizier, kijken wat de tegenpartij te melden heeft en daarop te reageren.

In mijn werk probeer ik ook niet meer te komen met wat ik bedacht heb, maar af te wachten waarmee de klant komt, en daar dan op ingaan.

Vroeger als ik in een discussie was, luisterde ik niet zozeer naar mijn gesprekspartner. Ik wachtte tot dat hij was uitgesproken om dan mijn verhaal te kunnen spuien. Wanneer ben je nu eens klaar met je verhaal, dacht ik dan. Want dan kan ik eindelijk eens gaan vertellen hoe het nu echt zit.

Maar ik ben inmiddels een aantal keren op mijn bek gegaan. Best wel vaak. En hard. Omdat ik een klant wel eens eventjes ging vertellen dat hij het fout deed en dat het anders moest. Maar dan kwam er een uitleg waaruit bleek dat in dit specifieke geval de handelswijze van de klant de enige juiste handelswijze is.  

Door Schade en Schande ben ik dus toch iets wijzer geworden. Nu kijk ik wel uit om iemand te vertellen dat hij het niet juist doet. Ik vraag benieuwd naar de reden waarom iemand iets op een onorthodoxe manier iets doet.

Ik ben iets nederiger geworden, ik kom met lege handen, geen boodschap maar interesse naar de reden waarom iets gaat zoals het gaat. Of zoals Covey zegt, eerst begrijpen, dan begrepen worden.

Het was de bedoeling om iedere week een humoristisch stukje te schrijven op mijn blog. Het is wel een stukje geworden, maar er zit  nog niet zoveel humor in. Maar als je gaat zoeken op Laura van Dolron, dan kom je voldoende subtiele humor tegen.

Video bellen

Normaal belt er bijna nooit iemand mij op. Behalve twee tantes van in de 80 die geen Whatsapp hebben. Zelfs nog nooit gehoord hebben van het woord.

Maar nu belt er elke dag wel iemand of meerdere mensen. De tantes van 80 natuurlijk want die zitten zich maar een beetje binnen te vervelen maar ook anderen.

Ik heb zelfs een vrijmibo mogen ervaren met videobellen. En volgende week ga ik pizza eten met vriendinnen. We kopen alle vier een diepvries pizza en eten die in ons eigen huis op, waarbij we met elkaar videobellen.

Volgens mij is het hele land nu massaal aan het videobellen, nu we niet samen kunnen komen.

En ook heb ik via de School of Life kennis mogen maken met Zoom. Er kwam geen porno door het beeld, zoals wel in een schoolklas is gebeurd, naar ik heb gehoord.

https://www.youtube.com/watch?v=h5hCg55cE-4

Ja dat is wel iets met dat videobellen, je moet je wel een beetje normaal aankleden. En dat doe ik dus niet. Ik had gisteren mijn huispak aan en ik had zitten knoeien met de kerrysaus. Ik zag er uit als een van mensen vervreemd quarantaine slachtoffer die al in geen weken een douche heeft gezien, toen mijn zus belde.

Ja, het is gewoon een beetje sociale controle in een tijd van social distacing.

Als afsluiting nog een mopje: Een Belg, een Duitser en een Nederlander zitten in een café. Dat waren nog eens tijden.

Yale

Ik studeer tegenwoordig aan Yale. Een gratis online cursus gelukkig worden. Nu heet de cursus natuurlijk niet zo, want hé, het is wel Yale hoor. Dus het is the science of well being.

Het is een interessante cursus. Ik zal delen wat ik vorige week heb geleerd.

Als je 2 keuzes hebt:

1.      Je verdient 50.000 en al  je collega’s verdienen 25.000

2.      Je verdient 100.000 en al je collega’s verdienen 250.000

Dan kiest meer dan de helft van de mensen voor optie 1, terwijl ze dan maar de helft verdienen.

Daarom is het ook zo dat je ongelukkiger wordt van elk uur dat je extra op Facebook zit. Er is een heel sterk verband tussen de uren op Facebook en je geluksniveau. Veel sterker dan het verband tussen je inkomen en je geluksniveau. Dat komt omdat je de succesvolle foto’s en verhalen van je vrienden op Facebook ziet, en je denkt waarom heb ik dat niet. Dan voel je je ontevreden met je eigen situatie.

Gelukkig heb ik vrienden die suffe foto’s van hun katten posten. Ik ben geen kattenmens en na een uurtje op Facebook ben ik dan ook helemaal happy dat ik  geen kat heb.

Toch is het iets om bij na te denken. Als je steeds voorbeelden ziet van mensen die in luxe leven, ga je dit als normaal zien. En word je ontevreden omdat dit voor jou niet is weggelegd.

Mijn collega kijkt heel veel tv en is altijd afgunstig op presentatoren en zangers die zoveel verdienen. Wat doen ze nu helemaal voor dat geld. Ik zeg hem altijd dat hij eens naar een arm land op vakantie moet gaan. Dan ziet hij dat hij rijk is. Hoe goed we het hebben in Nederland. Het is natuurlijk maar met wie je, je vergelijkt.

Ik volg geen bekende Nederlanders met een luxer leven dan ik heb. Waarschijnlijk word ik daarom niet depressief van Facebook. Wat ik dan wel volg?

Het corona songfestival, waarin filmpjes staan van liedjes over onze huidige situatie. Zo kun je  een beetje lachen om de hele toestand.

Bornholm, het verpleeghuis waar mijn moeder zit post hier foto’s van activiteiten voor de bewoners. De laatste tijd van mensen die buiten een concert geven voor de mensen die binnen zitten en er komen veel paasstukjes voorbij. Ik vind het fijn te zien wat er allemaal georganiseerd wordt

The Wandering Society, Hierop worden foto’s gezet van de prachtige natuur die de wandelaars tegenkomen op hun tochten. Ik wordt blij van deze mooie natuurfoto’s

Clubhuis van de Speelkwartiertjes Club. Beste groep ooit. Het is geen super actieve groep maar van iedere post word ik blij.

Cynic & Stoic Memes en Stoicism Group Om eraan herinnert te worden dat ik ooit dood ga, dus vandaag iets van het leven moet maken.

Punk Rock Nederland. Vroeger was ik punk. Nu ben ik oud. Maar als ik posts in deze groep zie, voel ik mij weer even jong.

The Miricle Morning Community. Hier vooral posts  over ...wat je allemaal kan doen als je vroeg opstaat. Wel een beetje amerikaans, maar een positieve groep.

Boek per week. Hier was ik lid van omdat ik hoopte dat ik zo op het spoor zou komen van interessante boeken. Maar er kwamen alleen suffe boeken voorbij, dus zojuist heb ik de groep verlaten.

Tekenen zonder Talent, Huis van Verbeelding. Ik heb hier een tijd geleden een tekencursus gedaan. Op deze groep kan ik nog voorbeelden van tekeningen zien, maar de groep is niet meer actief.

Wizard Unite Nederland, vooral een nuttige site als je dit spel speelt en op zoek bent naar tips.

Minibieb beheerders Ik heb zelf een minibieb en vind het leuk om te zien wat andere mensen van hun minibieb maken.

Geefmaand November, vooral actief in November. Maar heeft mij veel plezier gebracht.

Nou ik ga maar weer eens verder studeren, want er valt nog veel geluk te vinden op de wereld.

Rouw

De coronacrisis zag ik alleen maar als iets irritants wat mij in mijn doen en laten belemmerde.

Maar deze week is de moeder van mijn ex aan Corona overleden. Nu begrijp ik pas echt de impact.

Haar zoon kon niet normaal afscheid van haar nemen maar moest in een speciaal pak worden gehesen.

De mannen die het stoffelijk overschot kwamen ophalen moesten dat in een bodybag vervoeren terwijl ze zelf ook weer speciale pakken aan moesten doen.

We kunnen niet op de kamer van zijn moeder in het verpleegtehuis omdat deze eerst ontsmet moet worden. We weten daarom niet of er een uitvaartverzekering is. En daarom hebben we moeten kiezen voor een goedkopere crematie terwijl we liever een begrafenis hadden gehad.

De urn met de as kan voorlopig niet worden bijgezet in het familiegraf vanwege Corona maatregelen en ook een ceremonie houden zit er voorlopig niet in. Bij elkaar komen in een restaurant? Kan niet.

Zoals je uit het bovenstaande al kunt opmaken, heb ik de uitvaart van mijn ex schoonmoeder geregeld. En nu zie ik echt de zwarte kant van Corona. Dus ik ben even niet op Facebook, grappen over het virus aan het delen. En het Corona songfestival van de Verdubbeldame vond ik heel leuk, maar daar ben ik ook niet meer voor in de stemming. Ik ben denk ik, een beetje in de rouw.

Gezocht: Einde Paniek

Ik moet zeggen, ik begin nu ook de positieve kanten van de Corona crisis te zien.

In het begin niet, ik was eigenlijk best wel pissig dat ik werd beknot in mijn vrijheid. Hoewel ik al vele jaren het boeddhisme aanhang en sinds deze zomer de Stoicijnen bestudeer, val ik nu door de mand. Beide zeggen eigenlijk hetzelfde:

Er zijn dingen die in je macht liggen en buiten je macht liggen, maak je niet druk om wat buiten je macht ligt. Ja dat gaat natuurlijk prima je niet druk maken, totdat je op de proef wordt gesteld door bijvoorbeeld Corona.

Door de week werk ik hard, ik ben accountant en vind mijn werk leuk. Vaak zit ik in flow te werken, maar soms is het monnikenwerk. Buffelen en saai, dus ik ben blij als het weekend is.

Ik heb zo mijn vaste routine, vrijdagochtend schoonmaken, dan ergens lunchen, wandelen en naar de bibliotheek. In de avond naar het theater met een vriendin. Zaterdag naar een andere stad een museum bezoeken. Zondag meal preppen voor de komende week en er komt altijd een vriend lunchen.

Door corona ziet mijn weekend er zo uit: schoonmaak en op zondag lunchen met een vriend, de rest valt weg.

Maar toen kreeg ik Corona, of iets dat erop lijkt want ik ben niet getest. Ik had koorts en wou alleen maar in mijn bed liggen, dat kon gelukkig. En het mooie was dat ik niets misliep.  Inmiddels zijn we weer 2 weken verder en heb ik de dokter gesproken die mij vertelde dat ik waarschijnlijk corona heb gehad maar nu niet meer besmettelijk ben. Ze wil mij niet laten testen omdat de test voor erg zieke mensen is bestemd en het testen van het bloed op antistoffen nog niet klaar is.

Ik postte op Facebook de grap: Dit weekend gaat de klok vooruit, ik weet niet hoeveel maar ik hoop 2 maanden. Daarop reageerde Olaf met de wijze woorden: het leven is al zo kort je wilt niet ook nog eens 2 maanden missen. Ik antwoorde dat ik nu dan eens tijd had voor Yoga, een Japanse tuin aan te leggen en het verzameld werk van Schopenhauer.

Dat van Schopenhauer was natuurlijk maar een grapje, maar ik dacht wel, ik kan wel eens dat Handboekje van Epictetus gaan lezen. De volgende dag heb ik het gekocht, het kwam in een uitgave van zijn verzameld werk…

Zo begon ik anders te denken. Ik kan wel niet naar de bibliotheek maar ik kan wel naar kringloopwinkels om boeken en dvd’s te kopen.

Restaurants zijn gesloten voor de lunch maar je kunt wel een diner afhalen.

Ik kan niet met het openbaar vervoer naar andere steden  maar ik kan wel fietstochten in de omgeving maken.

Nog beter: Yale geeft gratis de cursus The science of well being. Ik heb mij al ingeschreven.

En de School of Life gaf deze week gratis life online cursussen tussen 13.00 en 13.45 uur. Deze kon ik volgen omdat ik nu thuis werk.

En zo leuk: ik kreeg gisteren een ansichtkaart van Firma Fluitenkruid dat ze een nieuw blog is gestart: Einde Paniek. Alleen kan ik het niet vinden op internet. Ik krijg alleen maar tips over angststoornissen als ik Einde Paniek google. Dus Firma als je dit leest, kun je de URL verklappen?

Celeste Barber

Celeste Barber, misschien ken je haar allang maar ik heb haar vandaag ontdekt.

Fantastisch, Wat zal die vrouw een lol hebben. Ze kan waarschijnlijk niet wachten tot de nieuwe Glamour uit is en hoopt dat er veel  beroemdheden in bespottelijke poses in staan natuurlijk.  En dan lekker zelf aan de slag gaan. Oh, nee ik ben weer belachelijk ouderwets. Natuurlijk speurt ze gewoon internet af.

Ze heeft ook leuke filmpjes gemaakt:

 https://www.instagram.com/p/BnGbYWDhNf0/?taken-by=celestebarber

Het lijkt mij ook wel wat als nieuwe  hobby om foto’s van beroemdheden na te maken.   En dan de foto’s op Facebook plaatsen. Het heeft wel iets weg van de actie een paar jaar geleden waarbij mensen foto’s van zichzelf plaatsten op sociale media waar ze niet op hun voordeligst op staan.

In de Flow van deze maand staat  een artikel  getiteld: Deel eens een zo-zo dag .Een blik op je tijdlijn en je zou denken dat iedereen op Instagram het perfecte lichaam heeft of de leukste dag ooit beleeft. Wat als we gewoon het leven laten zien? Het artikel laat foto’s van de schrijfster zien die er fantastisch uit zien. Bijvoorbeeld een foto lachend  van haar lachend op het strand  maar dan als bijschrift dat ze die vakantie de hele tijd hyperventileerde.  Dat geeft een hele andere kijk op de foto.

Dat heb ik ook wel eens met vrienden die ik  een tijdje niet gezien heb. Dan zie ik wel dingen die ze op Facebook hebben gezet van prachtige vakanties en etentjes. Als ik ze later tegenkom denk ik dat alles fantastisch gaat met ze maar dan blijken ze vreselijke ruzie op het werk te hebben of net geopereerd te zijn. Omdat daar niets over op Facebook komt  te staan heb je een hele verkeerde indruk van iemands leven.

Ik denk ook dat het niet veel uitmaakt waar je op vakantie bent, vakantie zit in je hoofd niet in de omgeving. Zo heb ik deze week vakantie en hoewel ik thuis gebleven ben heb ik echt een vakantiegevoel. Ik  ga pas om een uurtje of 10 op pad en kom om 2-3 uur weer thuis. Dan lekker een boek lezen of een film kijken. Maar de activiteiten worden steeds simpeler, ging ik eerst nog naar Amsterdam of Cruquius om het gemaal te zien, de laatste dagen ga ik gewoon naar de markt of een pannenkoek eten en een stukje wandelen door de stad. Maakt niet uit, ik ben er helemaal uit. Het helpt trouwens wel als je niet hoeft te werken.

Nou nog één foto van Celeste om het af te sluiten: