Sorry

 

Nog even terugkomend op mijn vorige blog over cash:

Na de tip van mevrouw Niekje heb ik naar de aflevering van Radar gekeken over het nieuwe wetsvoorstel om alle banktransacties boven de € 100,- te controleren. Het is nog veel erger dan ik dacht. De banken gaan de transacties controleren. En als je niet meewerkt, of je antwoord is niet goed dan blokkeren ze je rekening. En geloof me, het leven is niet eenvoudig als je geen bankrekening meer hebt. Echt er zou een massaal protest moeten komen.

Iets anders dat mij dwars zit, is dat sommige mensen, vaak vrouwen, de hele dag sorry zeggen.

Toen ik als kind het woord sorry leerde vond ik dat een prachtig woord. Ik zei het de hele dag tegen alles en iedereen. Sorry stoel, dat ik tegen je aanstoot. Sorry kapstok, dat ik mijn jas ophang. Als kind dat zegt, is dat grappig maar op een gegeven moment moet je er mee ophouden.

Sorry dat ik bij het koffiezetapparaat sta, terwijl jij ook koffie wilt.

Sorry dat ik bel, heb je er last van?

Sorry dat ik besta!

Het kan ook anders. Als niemand aangeeft ergens last van te hebben, verontschuldig je dan ook niet. Het is normaal dat iemand anders even op je wacht als jij eerder bij het koffiezetapparaat staat. En als iemand zegt: ik heb er last van als je belt, kun je dat in een andere kamer doen want ik kan me zo niet concentreren. Zeg dan: Bedankt dat je me er op wijst, ik zal er in het vervolg rekening mee houden.

Zeg geen sorry maar bedankt. Dat is straalt vertrouwen uit in plaats van schaamte om te bestaan.  

Forenzen

 

Donderdag moest ik naar de tandarts voor een nieuwe kroon. Nu is dit niet zo fijn, omdat de oude weggeboord moet worden en daaronder een gaatje zat. Dat ook nog uitgeboord moest worden. Het is mij trouwens een raadsel hoe ik een gaatje onder een kroon kan krijgen.

Afijn, na zo’n drie kwartier in de martelstoel, ging ik naar mijn werk. Daar kreeg ik te horen dat het bedrijf gaat verhuizen naar een bedrijventerrein aan de snelweg.

Dit kwam voor mij niet echt als een verrassing want de nieuwe baas woont in een nieuwbouwwijk in Zuid en dat is lekker aanrijden voor hem in zijn Tesla. Verder gaat hij nooit naar buiten, dus een bedrijventerrein is prima voor hem.

Mijn eerste reactie was : ik ga niet iedere dag in de auto op de snelweg in de file staan. Daarvoor woon ik niet in de stad. Bedrijven genoeg in de omgeving waar ik kan werken en gewoon naar toe kan fietsen. En dan kan ik in de pauze gewoon in een winkelstraat een rondje lopen.

De volgende dag moest ik bij de mondhygeniste zijn. Ja, ik zorg goed voor mijn gebit. Toen ze vroeg : Hoe gaat het ermee, antwoorde ik uit de grond van mijn hart: Het gaat kut. En ik vertelde over de verhuizing. Maar dan neem je toch een elektrische fiets zei ze. Daar werd ik meteen vrolijk van. Lekker op de fiets naar mijn werk.

Daarna had ik nog een afspraak met een diëtiste omdat ik toch weer wat kilo’s ben aangekomen en dit verandert moet worden.

Mariette, de diëtiste zag alleen maar voordelen in de verhuizing. Niet alleen ging ik een langer stuk fietsen iedere dag maar in de pauze kon ik ook geen koekjes kopen in de supermarkt. Iets wat ik nu vaak doe, en dat dus geen goede invloed heeft op mijn figuur. Straks was er in geen velden of wegen een supermarkt of überhaupt een winkel te bekennen.

Een sterk staaltje omdenken.

Cash

 

Als accountant is contant geld bij een klant een hel. Je krijgt er nooit helemaal grip op. Bankmutaties zijn veel makkelijker, je kunt precies zien waar het vandaan komt en waar het naar toe gaat en hoeveel er eind december op de bank staat.

En dat is precies wat ik er op tegen heb. In de maatschappij moet niet alles te volgen zijn door een Big Brother die al onze gangen na kan gaan. Laatst hoorde ik dat een overheidsinstantie een aanvraag had gedaan om alle bankmutaties boven de € 100,- te controleren. Het is niet toegestaan, maar ik gruw er van dat zoiets maar bedacht wordt.

Ik weet het, duistere zaakjes worden ook cash afgerekend en weer witgewassen. Drugshandel, prostitutie en afpersen, het gaat allemaal contant. Toch vind ik dat er ruimte voor ruis moet zijn in een maatschappij. Een 17 jarige die een pakje sigaretten wil kopen, wat geld geven aan iemand in de bijstand, moet kunnen vind ik. En als alles gecontroleerd wordt krijg je echt een politiestaat.

In Oost Berlijn kun je op veel plaatsen niet pinnen. Ze zijn  er nog huiverig voor de overheid en willen geen girale sporen nalaten.

Zelf heb ik me ook weer voorgenomen om wat meer cash te gaan betalen en zo een beetje ruis te gaan veroorzaken. En ja, ook voor mijn heroïne handeltje 😊

   

Het meisje met de parel

 Vorig jaar, toen ik nog gezond was, had ik een leuk weekend gepland. Op vrijdag naar de Gezondheidsbeurs in Utrecht en zaterdag naar een punkfestival in Rotterdam

Maar nu het zover was, was ik nog niet fit. Ik moest nog herstellen van mijn oog- en keelontsteking.

Ik besloot om vrijdag niet naar Utrecht te gaan en alleen zaterdagmiddag naar het festival te gaan.

Vrijdag kon ik dan mooi afspreken met het Kurhaus. Zij hadden mij om advies gevraagd. Het Kurhaus wil een Little Free Library beginnen en hadden mij, als oude rot in het vak, gevraagd of ik langs wou komen om ze van de ins en outs op de hoogte te brengen. Reuze leuk natuurlijk.

Maar toen ik vrijdagmiddag lippenstift opdeed voor mijn afspraak met het Kurhaus, schrok ik me rot. Mijn oog was weer gaan ontsteken. En het weekend stond voor de deur, dus ik moest snel handelen. Nu begon net het telefonisch spreekuur van mijn huisarts, dus belde ik deze maar even. Zij vertelde dat ik direct contact op kon nemen met het ziekenhuis. Nou, dat zou ik dan wel doen na mijn afspraak met het Kurhaus. Want dat ging ik mij niet door mijn neus laten boren. Het was een leuk gesprek in het Kurhaus en ik kon veel tips geven. Maar na het gesprek ging ik snel naar huis om het ziekenhuis te bellen. Ik bleek toch een verwijzing van de huisarts nodig te hebben, gelukkig mocht ik daar langskomen en regelde de huisarts een afspraak om 19.00 uur in het ziekenhuis.

Met een tasje met logeerspulletjes ging ik er s avonds naar toe. De vorige keer moest ik ook vier dagen blijven en was het heel onhandig dat ik daar geen rekening mee had gehouden. Deze keer liep het echter anders. De arts zei dat het geen ontsteking was, maar wist niet wat het wel was. Na ellendig veel ellendige testjes met mijn oog ( hij ging zelfs mijn oogleden dubbel vouwen!!!) mocht ik met een flesje oogdruppels naar huis. Om de volgende ochtend weer naar  het ziekenhuis te gaan. Nu had ik een afspraak met het hoofd van de oogkliniek. Maar zij wist ook niet wat het was, ze had dit nog nooit gezien. Met een doos antibiotica mocht ik weer naar huis, als het een ontsteking was zou dit hiermee verholpen worden. Naar het punkfestival ben ik niet meer geweest, ik ben maar gaan slapen s middags.

Donderdag had ik weer een afspraak, dan had de antibiotica zijn werk moeten doen. Maar het bleek geen ontsteking te zijn maar een verzakking van mijn traanklier, veroorzaakt door de eerdere infectie. Er valt niets aan te doen, dus de behandeling was meteen geslaagd. En met de antibiotica mocht ik ook stoppen. Dat was heel fijn want ik werd er hondsberoerd van. Ik kon nog wel geopereerd worden uit cosmetisch oogpunt. Er zit een soort glazen bol aan de zijkant van mijn oog. Mijn zus grapte dat ik nu het meisje met de parel ben. Ik bedankte voor de operatie ( mevrouw ik ben al 57 jaar, ik moet het niet meer van mijn looks hebben) en nu mag ik weer eind april langskomen.

Ik mocht nog wel naar de afdeling medische fotografie, waar ze een fotoshoot van mijn oog hebben gemaakt. Sta ik straks misschien in de lesboekjes als voorbeeld. Toch nog een modellen carrière op mijn oude dag

een opgeruimd begin

 Ik heb even geen blog geschreven omdat ik ziek was. Ik heb zelfs in het ziekenhuis gelegen, aan het infuus. Ik had een bacteriële infectie aan mijn oog en kon zelfs blind worden. Maar gelukkig bood de antibiotica uitkomst.

Toen ik weer thuis kwam stond de kerstboom nog in mijn huiskamer en alle kerstkaarten en overal boeken. Ik vond mijn huis maar vol en rommelig na het steriele ziekenhuis en wou me graag van wat spullen ontdoen.

Ook wou ik dat er minder spullen mijn huis binnen zouden komen dus ik ging weer eens nadenken over de Koop niets nieuws challenge. Ik heb besloten om eerst eens een jaar op te gaan schrijven wat ik eigenlijk allemaal koop, buiten de gewone boodschappen om.

Nou ik ben best wel geschrokken van wat ik allemaal koop, Ik had ook geen geluk want mijn deurbel en horlogebandje gingen kapot en konden niet meer gerepareerd worden. Ook mijn fietszadel kreeg een scheur maar daarvoor heb ik dan een zadelhoes gekocht, niet een heel nieuw zadel.

Doordat ik ging opruimen in mijn huis kwam ik er ook achter dat sommige dingen bijna op waren, zoals de enveloppen. Nu kun je zelf enveloppen knutselen van oude reclamefolders met een etiket erop maar ik vind het wel handig om gewoon een pakje te kopen.

Maar al met al heb ik dus 15 dingen gekocht in amper een maand tijd, terwijl de gemiddelde deelnemer aan de challenge nog niet de helft in een heel jaar koopt. Het gaat er mij om bewust te worden van wat ik allemaal mijn huis in sleep en hoeveel geld ik er aan uitgeef. En daar word ik me wel bewust van door het bijhouden.

Ondertussen ben ik dus lekker aan het opruimen. Iedere dag wel een plank of een laatje. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik tot mijn dood geen schriften meer hoef te kopen en de komende jaren ook geen notitieblokken meer.  Ook heb ik 4 paar oude kapotte gympen weggegooid. Waarom ik die al die jaren opgespaard heb in de kast is mij een raadsel.

Met een beetje een valse start van het nieuwe jaar ( op 2 januari werd ik ziek) wordt het toch nog een opgeruimd jaar

 

Mijn gasverbruik is dramatisch gedaald. Ik ben erg blij dat mijn maatregelen hebben geholpen. Het meest heb ik aan mijn elektrische plaid. In plaats van de ruimte te verwarmen, verwarm ik nu mijn lichaam. Ook mijn geïsoleerde wandje is een uitkomst. Nu straalt de muur geen kou meer uit. Als ik hetzelfde gasverbruik als vorig jaar zou hebben, zou ik bijna € 1000,- in december verstoken. Alsof je de ruimte verwarmt door bankbiljetten te verbranden.

Dus ik houd nu geld over om aan iets anders te besteden. Maar ik ben niet erg goed in geld uitgeven. Ik ben beter in sparen. Zo houd ik bij hoeveel ik uitgeef aan kleding en uitgaan. Niet omdat ik wil bezuinigen, zoals veel mensen denken. Maar juist om mij te stimuleren om geld uit te geven. Als ik zie hoe weinig geld ik uitgeef dan ben ik eerder geneigd om dan toch te gaan investeren in een nieuwe regenjas, want mijn oude is zo lek als een mandje en een poncho is ook niet alles. Dan denk ik vooruit dan maar laat ik het toch maar doen, want het regent wel ellendig vaak in Nederland.

Er is ook een challenge op Facebook waar mensen een jaar niets nieuws kopen. Je kunt je eigen regels maken. Veel mensen vinden dat als je iets tweedehands koopt het niet nieuw is.

Ik zou zelf als regel maken dat ik wel iets mag kopen als het mijn gezondheid bevorderd of mijn veiligheid. Cadeautjes voor anderen en dingen voor mijn werk mogen ook nieuw zijn.  Je merkt het al, ik ben er in gedachte al mee bezig.

 

Fijne jaarwisseling en voor volgend jaar: alleen maar goede vibes.

Even is genoeg voor altijd.

 

Acteur Evan Handler overleefde niet alleen acute leukemie maar was ook zwaar depressief. Voor deze depressie kreeg hij antidepressiva voorgeschreven, maar hij nam deze opzettelijk slechts voor korte tijd in. Hij slikte deze pillen omdat hij wilde weten hoe het voelde om echt gelukkig te zijn. Hij wist dat als hij dat doel eenmaal had bereikt, hij zou stoppen. Hij kon dan teruggaan naar de strijd die iedereen voerde. Hij had het ideaal voor even beleefd en dat was voldoende.

Misschien is vandaag de dag waarop we geluk of wijsheid ervaren. Probeer dat moment niet te pakken en het uit alle macht stevig vast te houden. Je hebt er geen controle over hoe lang het moment duurt. Geniet ervan, erken het, onthoud het. Het voor even hebben is hetzelfde als het voor altijd hebben.

 

Dit is een stukje uit de dagelijkse stoïcijn dat mij intrigeert.

Ik heb dat zelf ook wel met bepaalde dingen: in de zon zitten, op een concert zijn. Het is fijn, het is leuk en toch ga ik na een tijdje weg, voordat het voorbij is. Ik heb het dan al ervaren, ik hoef niet tot het einde dat mee te maken.

Maar in het geval van depressie zou ik toch lekker die pillen slikken.