Volle weken

Ja, de afgelopen weken was het wat druk. Allemaal mensen die nog de aangifte voor de Belastingdienst moesten doen. Nu zal je zeggen, vraag dan uitstel aan. Maar het uitstel van 2013 loopt op 1 mei 2015 af. En van andere klanten moesten weer de cijfers van 2014 aan de bank of andere toezichthouders gerapporteerd worden.  Dus ik heb veel gewerkt, niet alleen op mijn vrije vrijdag voor het bedrijf waar ik werk, maar ook in het weekend voor mijn eigen klanten.

Mijn Random Acts of Kindness bestonden er in de afgelopen 2 maanden dan ook uit om mensen te helpen met hun aangifte invullen. Maar omdat ik datzelfde werk door de week ook al doe, was er weinig afwisseling voor mij.

Maar afgelopen weekend kwam de ommekeer, ik werd voor de radio geïnterviewd over eetbare planten in het duin. Ik geef dit weekend een excursie in de duinen over dit thema en ze wilden hier aandacht aan besteden op de radio. Toen ik de mail ontving, dacht ik prima een interview voor iemand die er een stukje van voor de radio gaat maken, en schreef dit ook terug. Maar toen ik doorkreeg dat ik het zelf moest vertellen, Life op de radio, werd ik toch een beetje zenuwachtig.  Gelukkig ging het goed.

Deze zondag geef ik dan ook een excursie over eetbare en bruikbare planten in het duin. Om 10.00 uur op zondag 3 mei op de hoek Van Alkemadelaan/Pompstationsweg in Den Haag, bij de ingang van Meijendel Het is gratis en je hoeft je van te voren niet aan te melden. ( dus bij slecht weer, blijf je lekker thuis)

De geluksprofessor

Het boek stond in de aanbiedingbak bij de AKO, met giga veel aanbevelingen op omslag.  Ik was in een shopping mood, mijn boekenkast heeft 10 lege planken na de laatste Marie-Kondo- attack en ik had een cadeaubon op zak van een tevreden klant. De match was snel gemaakt.

En ik ben het boek ook nog eens gaan lezen. In het begin ging dit was moeizaam want het ging over een professor in de marketing een white male chauvinist pig. Maar gelukkig, als je je door de eerste vijftig pagina’s hebt geworsteld, gaat deze man zichzelf ontdekken.

En ja, het word echt leuk om het boek te gaan lezen, want deze mijnheer gaat gebouwen beklimmen, ‘s nachts in Cambridge. Maar ook gaat hij een seminar voorzitten over Geluk.

Nu blijven de geheimen van het geluk in het boek verborgen tot de laatste pagina’s maar dan krijg je ook wat. Hij beschrijft de Road to Happiness die uit drie paden bestaat:Doelen, Mensen en Oplaadpunten.

Over het volgen van doelen legt hij uit: Het gevaar bestaat dat je meer met het doel bezig bent dan met de weg ernaartoe. Dat zou jammer zijn. De weg zelf geeft meer voldoening dan het bereiken van een doel. Als je je doel bereikt, heb je weer een nieuw doel nodig. Idealiter heb je daarom altijd een aantal doelen voor de korte en voor de lange termijn. Geluk kan bijna niet bestaan zonder schaduwkant, zonder twijfel. Een mooi doel kan daarom zijn  om jezelf te ontdekken, om altijd vragen te blijven stellen.

Ja, zie daar mijn reden om altijd verbeterboeken te blijven lezen,  want hoewel ik goed ben, zoals ik ben, het zou zonde van mijn leven zijn, om verbeterpuntjes over het hoofd te zien.

Mensen en daarmee je verbonden voelen, voel ik vooral met mijn collega’s, klanten, bij het uitvoeren van Random Acts of Kindness en natuurlijk als ik afspreek met vrienden om leuke dingen te doen.

En die oplaadpunten, die had ik al in mijn leven, want zondag is mijn rustdag, en dan ga ik rustig zwemmen bij een hotel in de buurt en een beetje met een boekje op zo’n ligbed hangen. Plons, bij tijd en wijlen nog eens in het zwembad en laad weer helemaal op. Verder rommel ik wat in huis, kook een lekkere maaltijd, vandaag stond er weer gezellig een stoofpotje te pruttelen. En ik schrijf bijvoorbeeld een blog. 

De life changing magic of ..planning

In mijn blog schrijf ik veel over boeken die ik gelezen heb, maar hoe maak je nu tijd vrij om te lezen?
Net als de hoofdpersoon van het Rosie Project, houd ik erg van plannen. Ik hoop dat ik iets flexibeler ben in mijn weekschema als Don, maar ik heb er begrip voor als je, je wenkbrauwen fronst bij de komende alinea’s. Ik ben nu eenmaal erg van de planning.  En Covey  ( De zeven eigenschappen van ..) heeft mij geleerd wat ik moet plannen. Want een goede planning begint en staat met te weten wat je moet doen en laten. Dus bepaal eerst eens voor jezelf wat je nu belangrijk vind in je leven. Ik heb  een missieverklaring ( zie blog nr.1) geschreven en bepaal aan de hand hiervan sindsdien mijn weekplanning.

Daarvoor heb ik een A-4 Schrift gekocht (een paarse met glitters, want ja, het mag er ook wel een beetje kinky uitzien)  Op de rechterbladzijde schrijf ik de dagen van de week. De dagen dat ik niet werk krijgen 10 lege regels, de dagen dat ik werk maar 2. Want als ik werk, valt er minder te plannen in mijn privé agenda.

Op de linkerpagina nummer ik bovenin van één tot en met zes mijn doelstellingen uit mijn missieverklaring. Voor mij is de opsomming dus als volgt:

1.      Persoonlijke ontwikkeling;

2.      Actie om mij verder te ontwikkelen in mijn werk;

3.      Met welke vriend/vriendin ga ik deze week een leuke tijd hebben en wat gaan we doen;

4.      Welke Random Act of Kindnes ga ik deze week ondernemen;.

5.      Wat ga ik doen aan het onderhouden/opruimen van mijn spullen;

6.      Wanneer houd ik een dagje vrij voor ontspanning.

Dan vul ik de week in en kijk wat ik al afgesproken heb om te gaan doen. Als ik nog niets heb ingevuld, ga ik verzinnen wat ik dan zou kunnen gaan doen op dat punt.

Daarna bedenk ik wat ik ga eten. Ik heb hiervoor een standaard 3 weken-eet schema ( ja ik lijk inderdaad op de hoofdpersoon van het Rosie Project), maar dit is nooit te volgen omdat ik b.v.’s avonds tot laat een cursus heb en dan niet kan gaan koken voor 2 dagen. En er zijn altijd nog restjes in de koelkast die nog op moeten.

Tenslotte maak ik aan de onderkant van de linkerbladzijde een dankbaarheidslijstje. Per dag schrijf ik hier een regel. Dan beschrijf ik waar ik blij van werd op deze dag. Ik zag namelijk hele mooie dagboekjes te koop, waar je 5 jaar onder elkaar kunt schrijven waar je dankbaar voor bent. Maar ik dacht, weer een schriftje erbij, come on, dat moet toch makkelijker kunnen. En inderdaad, mijn A-4 notebook biedt hier ook de ruimte voor.

Ik ben superblij met dit planningsboek. Ik voel mij helemaal tevreden als ik alle nummertjes een plaatsje heb kunnen geven in mijn weekschema. Dan weet ik: ik ben op alle gebieden goed bezig, en ik kan mij ontspannen met een leesboek.

Aan het einde van het jaar lees ik mijn weekplanningen nog eens door. En dan beleef ik het hele jaar weer.

Het Rosie Project

8.06 uur Nederland in beweging. Dreigend staat deze tekst naast de teletekst pagina’s die ik al een uur aan het bestuderen ben, met een kopje koffie in mijn hand. Heerlijk vind ik dat om ’s morgens lekker met een bakkie pleur op de bank te zitten en suf de teletekstpagina’s voorbij te zien komen. Het heerlijke rustige muzakje op de achtergrond. Maar dan staat daar zo’n tekst in beeld. Kom om 8.06 maar eens van de bank af met je luie reet, en ga iets doen. Dreigend tikt de klok naderbij, terwijl ik zit te mijmeren wat ik ga doen deze dag.  Mijn telefoon vertelt mij dat Boymans open is en ook het Gemeentemuseum. Maar ik weet niet of ik wel wat wil gaan doen. Zondag is normaal gesproken mijn rustdag, maar omdat ik vrijdag en zaterdag gewerkt heb, loopt mijn hele weekplanning een beetje in het honderd. Ik bedenk me dat ik al net zo een nerd ben als de hoofdpersoon van het boek : Het Rosie Project.

In dit boek gaat iemand met het syndroom van Asperger op zoek naar een vrouw. Om een goede vrouw te vinden en stelt hij een lange vragenlijst op. Vrouwen worden gevraagd deze vragenlijst in te vullen. Dit te voorkomen dat er tijd wordt verspilt aan het daten van iemand met wie het toch niets wordt. Maar dan roept Rosie zijn hulp in. Zij zou alle vragen fout beantwoord hebben als ze de vragenlijst in zou vullen. Zij laat al zijn schema’s in de war lopen. Ja, en die schema’s van de hoofdpersoon, tot op de minuut nauwkeurig, komen mij bekend voor. Zo heeft hij een vast gerecht voor elke dag van de week. Dit is heel handig, want zo hoeft  hij geen tijd te verspillen aan het opstellen van een boodschappenlijst. Want dat is toch iedere week hetzelfde. Ook weet hij precies waar hij de ingrediënten kan krijgen en hoeft hij geen kookboeken aan te schaffen, want de recepten kent hij uit zijn hoofd.

Het lijkt wel wat op mijn 3-weken eetplan. En ik moet zeggen dat zijn regel om precies op tijd te komen mij ook zeer aanspreekt. In ieder geval is het een heel leuk boek om te lezen en ik denk dat ik dat vandaag ook gewoon ga doen. Lekker lezen met een kopje thee en zelfgemaakte scones erbij. ( Die moet ik nog wel even bakken, dus heb ik toch iets te doen vandaag)

Harem

Ik vertelde het al eerder: in de Boekenweek had ik een lunch met 5 schrijvers. Niet alleen was het eten fantastisch ( Aardappeltje met kaviaar, oester met Bloody Mary schuim, bloemkoolsoep, boerenkooltimbaaltje met charlotte van gerookte paling, kwartel en saté van griesmeelpudding toe) maar het was ook heel leuk om aan een tafel met 8 personen te zitten waarvan één iemand een boek had geschreven en bekende Nederlander was. Dat alles begeleid met (nep?) champagne, rode en witte wijn en koffie met bonbons toe, voor de afbraak-subsidie-prijs van 20,- pp.

Het was mijn voornemen om de boeken van de schrijvers te hebben gelezen voordat ik naar de lunch ging, maar dat is niet gelukt. Maar dat was helemaal niet erg, de schrijver kon op deze manier zijn boek nog aan je verkopen.

Ik had het boek van Ronald Giphart: Harem nog niet gelezen. Andere mensen aan tafel wel en zij vroegen zich af of hij expres een boek had geschreven waar alleen maar aardige mensen in voorkwamen. Ja, antwoordde Ronald, dat was zijn opzet geweest. Nu eens geen gestoorde psychopaten, maar gewoon, aardige mensen. Een fotograaf, die met meerdere vrouwen samenwoont, gezellig.

Het sprak mij enorm aan om een boek te gaan lezen over aardige mensen, want de boeken die ik wel gelezen had gingen over minder aangename onderwerpen. Misbruik van kinderen door een kinderrechter, van Yvonne Keuls en een heuse psychopaat van Bart Charbot. Dus ik was wel even toe aan een stel gewoon aardige mensen. Ik had het boek bewaard voor mijn vakantie in Venetië en lag ‘s avonds lekker op de hotelkamer te lezen. En het is een leuk boek. Ik geloof niet dat het een literair meesterwerk is, ik ben daar niet zo goed in om dar in te schatten, maar ik vond het leuk om te lezen hoe zo’n harem nu ontstaat.

Wil je het ook lezen, ik heb een exemplaar om weg te geven. Even een reactie achterlaten. Maar je kunt het ook bij de bieb lenen.

En ik wil dat thuis ook vaker gaan doen, gewoon met een lekker leesboek op de bank gaan zitten en de computer en de tv uitlaten. Het geeft enorm veel rust. Maar ja, nog even dit blog nog schrijven en hopen dat het blog deze keer wel gewoon leesbaar is. Geen idee waarom de letters de vorige keer verdwenen. Maar alles ging mis die dag, het hoorde er gewoon bij. Ik heb de tekst van het blog later in Word geplakt en teruggezet, en toen was de tekst wel leesbaar.  

Venetië voor wie het eerder niet kon lezen

Vandaag zou ik helemaal geen blog schrijven, ik zou lekker in Venetië zitten. Maar woensdagmiddag kreeg ik om half vier  een e-mail dat mijn vlucht was geannuleerd. Ik zat op mijn werk, maar ik kon mij niet langer concentreren, nam het laatste uur vrij en ging naar huis om de KLM te bellen hoe ze dit nu op gingen lossen GRR

Na wat heen en weer gepraat, ( kunt u een dag eerder vliegen: no, no, no. Wilt u s’avonds aankomen: no, no, no) kreeg ik een nieuwe vlucht naar Venetië met een overstap in Marseille. Ik was als een kind zo blij, ook al duurde de vlucht nu 2 uur langer dan de heenreis. Maar ja, er was een staking in Italië

Maar de volgende dag werd om 18.30 uur deze vlucht ook geannuleerd. GRR. Weer moest ik onderhandelen, maar deze keer verloor ik een dag. Nu vlieg ik morgen, gelukkig wel business

Class. Toch nog iets aan overgehouden.

Dus vandaag, had ik een vrije vakantiedag, maar was ik niet op vakantie. Ik dacht, we maken er een vakantiedag van, ik had immers vakantie, en ga naar Amsterdam: Het Venetië van het Noorden. Ik huur daar een fiets en ga de oostelijke eilanden verkennen, neem een broodje op de Dappermarkt, langs het Allard Pierson museum. Scoor nog eten voor vanavond bij Marks en Spencer. En op tijd weer naar huus.

Kom ik bij de fietsverhuur op het station, heb ik geen mogelijkheden om fietsen te huren meer op mijn ov-kaart. Ik ben de ov-chip laatst verloren en heb een vervangende kaart gekregen, waar alle produkten op zouden staan. Dus ik denk, slecht geregeld maar dat regel ik zelf even bij een automaat. Nee, hoor niets bekend. Ik naar de balie: Alles voor uw OV Chip. Ik vragen waarom ik geen fiets kan huren. Antwoord: nee mevrouw, ov-fietsen zijn dan nooit gekoppeld al zeggen ze van wel. Ik weet ook niet hoe dat moet. Ik zal u een telefoonnummer geven, oh ik kan het niet vinden, u zult het zelf uit moeten zoeken. Hoezo, alles voor uw ov kaart? GRRRR 

Nou lekker dan, kan ik geen fiets huren. 

Dus maar meteen naar het museum. Kom ik daar, heb ik mijn museumjaarkaart niet bij me. GRRR Want ik ging naar het buitenland, en dan gooi ik alle passen die ik niet nodig heb uit mijn portemonee. Entree, was 10 euro. De dame achter de kassa troostte mij door te zeggen dat ik het kon zien als een donatie aan het museum, waardoor zij haar baan kon behouden. Dus ik gooide het met haar op een akkoordje, door af te spreken dat ik dit als gift voor goede doelen in mijn boekhouding ging verantwoorden.

Ik mocht wel gratis mee met een tour door het museum, over wapens in de oudheid, wat verrassend genoeg, erg leuk was. Dat viel weer mee. Weer inspiratie voor oplossingen voor de wereldvrede, en ook nog een donatie gedaan, deze dag kon als Random Act of Kindness in de boeken. Ook de 10 ingerichte museumzalen van De Wereld Daait Door waren erg spannend. Daarna kwam ik nog op een boekenmarkt terecht en bij de Engelse boekenwinkel. Maar ik heb thuis nog veel boeken te lezen, en vanmorgen nog een luistercursus ken uzelf gereserveerd, dus ben ik maar niet ingegaan op het aanbod.  Een patatje gehaald bij de 3^e patatzaak van Nederland. Daarna naar Marks en Spencer gegaan en eten gehaald en naar huis.

Thuis aangekomen heb ik post van de creditcard diefstal: U heeft het fraudeformulier niet terug gestuurd dus u krijgt het geld niet terug. Ik heb nooit een fraudeformulier gekregen, laat staan 2 aanmaningen, dus ze zijn helemaal gestoord. Ik bellen, het gaat goedkomen maar het is even een raadsel waarom ik de fraudeverklaring nooit heb ontvangen en de 2 aanmaningen ook niet. Een Amerikaans bedrijf heeft mij een brief gestuurd dat bij hun de creditcard gegevens zijn gestolen, en dit heb ik doorgegeven aan de ING, maar  zij hebben blijkbaar hun zaken niet op orde. Maar even bellen met de heren GRRR.

Op mijn antwoordapparaat vond ik het volgende bericht: U heeft een 2 jarig abonnement besteld op Genoeg, maar het gratis boek erbij is niet meer leverbaar. Neem even contact op. Bel je terug, krijg je een antwoordapparaat. GRRR, vrijdagmiddag 14.30 uur!!! En dan zijn ze niet meer bereikbaar?

Dan maar bellen over mijn ov fiets, maar ook deze zetten mij in de wacht GRRR. 

Ik zit nu lekker met een wijntje het boek Passie voor Venetië te lezen. Vorig jaar las ik dit boek ook toen ik daar was, en dat heeft mijn reis veraangenaamt. De schrijver weet echt zijn liefde voor Venetië op je over te brengen. En ik kan niet wachten tot ik er morgen weer ben.

Ik hoop dat ze niet weer afzeggen. Anders ga ik morgen weer naar Amsterdam, met museumkaart en huur ik een ov-fiets!

Oh, happy days

Wat was het weer een fantastische week. Niet alleen is het aangifteprogramma van de Belastingdienst eindelijk online gegaan en is mijn riool eindelijk gemaakt. Maar ook het nieuwe boek van Gretchen Rubin is uitgekomen.

Ikzelf had het nog helemaal niet door. Wel natuurlijk dat het inkomstenbelastingprogramma nu eindelijk eens beschikbaar kwam. Want nu kan ik ook voor Jan en Alleman de aangifte gaan verzorgen. ( En ja, vaak staat kapitaalverzekering aangevinkt, maar er is niets ingevuld. Je moet het invullen, maar in veel gevallen valt je kapitaalverzekering onder een vrijstelling. Wil je meer info? Wordt dan klant, maar liever niet bij mij, want ik heb het al druk genoeg en er moet ook nog tijd overblijven om een beetje te lanterfanteren ) En dat het riool gemaakt is had ik meteen door, het stinkt niet meer in huis en je kunt gewoon de wc doortrekken en de gootsteen gebruiken, wat best wel handig is. 

Maar ik bedoel dat boek van Gretchen Rubin. Ik wist niet dat er een nieuw boek uitkwam maar de Biobloghurt wees mij hierop. Ongeveer 2 minuten later had ik het nieuwe boek besteld. Ik heb namelijk enorm veel plezier beleefd aan haar eerste boek: The Happiness Project.  

In dit boek gaat ze op zoek naar het geluk en maakt daar een soort wetenschappelijke zoektocht van. Haar zus reageert als volgt, over haar bevindingen over geluk: het zegt meer hoe jij je op deze  zoektocht naar geluk stort over jou, dan over geluk. Dit sprak mij erg aan omdat ik ook altijd bezig ben om mijn leven en bezigheden probeer te verbeteren. Dit is niet omdat mijn leven zo ellendig is en ik niets zinnig heb om te doen. Maar het is iets dat bij mij hoort, om constant op zoek te gaan naar verbetering. Ik voel mij Alive, als ik mij bezig houd met mijn ontwikkeling. En ik heb het idee dat ik stilsta als ik niets nieuws leer of onderneem. Daarom is dit ook de tweede zin uit mijn missieverklaring: Ik blijf mezelf ontwikkelen door het lezen van boeken en volgen van cursussen.

Haar tweede boek ( Happier at Home) vond ik een herhaling van het eerste maar ik vond de kaft heel vrolijk. Ik heb dan ook vogelhuisjes in alle kleuren aangeschaft en aan de schutting gehangen. Als het ging waaien maakte dit echter zo’n klere herrie van het getik van de huisjes op de schutting, dat ik snel de vogelhuisjes ervan af heb gehaald en op een tafel voor het raam heb geplaatst. Gelukkig zijn ze nu rustig en zien ze er nog even kleurrijk uit. .

In haar nieuwste boek Better than Before, Mastering the habits of our everyday lives gaat het over gewoontes, het heet: Het gaat er in de inleiding om dat als iets eenmaal een gewoonte is geworden, dat het dan ook niet meer moeilijk is om te doen. Je doet het gewoon, op de automatische piloot en stelt het niet meer ter discussie. (dit doet mij denken aan een blog maar ik weet de context niet meer, De Verdubbeldame vast wel, want het ging over haar.) Je maakt een lijstje met je gewoontes, en kijkt welke gewoonte je wil veranderen.  Ze heeft een top 7 lijstje met  gewoontes die we het liefst zouden veranderen:

1.  Eten en drinken ( stop met suiker, eet meer groente en drink minder alcohol)

2.  Regelmatig bewegen (Meer)

3. . Sparen, uitgeven en geld verdienen (op een zinvolle manier.)

4.  Ontspanning en vermaak ( geen tv, mobiel uit, meer tijd in de natuur doorbrengen, genoeg slapen, cultiveer stilte )

5.  .Stop uitstelgedrag, krijg meer gedaan ( speel een instrument, werk zonder onderbreking, leer een taal, schrijf een blog ( ja vooral jij, anoniem))

6.  .Schoonmaken en organiseren en vereenvoudigen ( maak het bed op archiveer regelmatig, stop je sleutels altijd op dezelfde plaats)

7.  .Verdiep je relaties met andere mensen en God. ( bel vrienden, vrijwilligerswerk, meer sex, ga naar een kerk, breng meer tijd door met familie)

De volgende keer bericht ik meer over Gretchen Rubins nieuwste boek, want dan heb ik er vast meer in gelezen. Deze zondag ga ik naar de Waanzinnige lunch in de bibliotheek. Er komen 5 schrijvers ( waaronder Ronald Giphard, Bart Charbot en Yvonne Keuls ), er zijn 5 tafels en de lunch bestaat uit 5 gangen. Bij iedere gang krijg je als tafel een nieuwe schrijver aan tafel die vertelt over zijn/haar laatste boek. En de lunch wordt verzorgd door Paul van Waarden, dus het eten zal vast wel lekker zijn. Een minpuntje is dat ik nog even snel die 5 boeken wil lezen, en ze gaan allemaal over waanzin, niet mijn favoriete onderwerp.( Twee boeken gaan over seksueel misbruik van jongeren, en één over een psychopatische chirurg, daar word ik niet erg vrolijk van.)  Dus meer tijd voor Gretchen Rubin zit er even niet in.