DDW

 

De website van de Dutch Design Week komt in aanmerking voor de slechtste website van het jaar. Continu pop-ups en geen normaal overzicht te krijgen van de openingstijden per locatie en wat er te zien is. In plaats daarvan THEMA’S als The illusion of stability, Wearables of the future en Sparkling Plastic.

Maar als je dat naast je neerlegt en gewoon er naar toe gaat is het hartstikke leuk.

Ik was er vorige week met twee vriendinnen de boel gaan verkennen. Op de bonnefooi, want we snapten geen reet van de website. Eerst deden we de Technische Universiteit aan. Omdat het de eerste dag in de ochtend was, stonden de studenten te popelen om ons alles uit te leggen.

We bezochten een energie neutraal huis en kregen een rondleiding. Het was helemaal duurzaam gebouwd en de buitenwanden waren bekleed met zonnepanelen om maximale opbrengst te genereren. Het huis kon ook op het dak van een bestaand gebouw worden gebouwd. ( moet het wel een plat dak hebben).

We kregen ook uitleg bij het winnen van energie uit ijzererts. Als eindproduct houd je dan roest over en dit kan je weer opladen zodat er weer ijzererts ontstaat. Dit opladen kun je met wind of zonne-energie doen. Als de zon dan niet schijnt en het is windstil dan kun je de ijzererts gebruiken.

Ook gaf een meisje uitleg over het onschadelijk maken van batterijen. Ze schijnen nogal eens in de fik te vliegen. Maar deze studenten hadden de oplossing al gevonden en konden er razend enthousiast over vertellen.

Op een andere locatie ontmoeten we een student die een wandkleed had ontworpen. Hij had een crowdfunding actie gehouden om het wandkleed ook te realiseren en het resultaat werd tentoongesteld. Het was erg groot, een bij vier meter schat ik. Het doek vertelde het verhaal over zijn studieschuld en hoe dit de rest van zijn leven zou beïnvloeden. Het prijskaartje van het wandkleed was gelijk aan zijn studieschuld, zo’n € 43.000,-. Wat een hoge schuld, ik had echt medelijden met de jongen. Hij zag het wel zitten om het wandkleed aan een ministerie te verkopen en zo in één keer van zijn schuld verlost te zijn. Hoewel ik verwacht dat deze ondernemende jongen het wel zal redden in het leven, zijn er natuurlijk zoveel studenten met zo een hoge schuld. En niet iedereen zal zo vindingrijk zijn als deze jongen.

Om een uurtje of drie duizelde het ons van alle verhalen die we gehoord hadden. Ik werd wel heel blij dat er zoveel jonge mensen bezig zijn met het vinden van oplossingen voor de klimaatcrisis. Daar zouden ze op het nieuws wat meer aandacht aan moeten besteden i.p.v. alle ellende die we iedere dag krijgen voorgeschoteld.

Dus: tip voor volgend jaar, ga op de eerste dag van de DDW er naar toe.

Parijs the sequel

 

Het was een beetje raar dat mijn vorige blog over Parijs eindigde bij Den Haag Centraal.

Voor de trouwe lezertjes die willen weten hoe het verder ging, hier nog even een verslagje. In Rotterdam stapte ik op de Thalys. Met een kwartiertje vertraging ( er was een everzwijn aangereden door een trein op het traject) kwam ik om kwart voor 10 aan in Parijs. De wandeling die ik die dag ging maken stond al gedownload op mijn telefoon en mijn spulletjes zaten in mijn rugzak, dus ik begon meteen aan mijn wandeling van Les Halles en Le Marais. Met een stralend blauwe lucht ging ik op pad  Om 3 uur was ik, met 18 kilometer op de teller, wel uitgewandeld. Ik kon in het appartement en dat was onverwachts ruim. Ik had een twee persoonskamer met eigen badkamer voor € 43 per nacht in Oberkamp weten te boeken.

Op dag 2 maakte ik weer een lange wandeling door LÍle de la Cité, Quartier Latin en Saint Germain. Op dag 3 in de ochtend nog even naar de Sacré-Cour ( het was weer een hele klim) en weer op de Thalys naar huis.

Maar ik had niet echt een vakantiegevoel in Parijs. Ik liep mijn wandelingen alsof ik een to-do lijstje aan het afvinken was. Maar ik ken Parijs best wel goed en ik werd niet echt verrast. Ik was er 10 jaar niet geweest en alles was hetzelfde gebleven, de bakkertjes met fantastische chique gebakjes, de markten, minuscule tweedehands boekenwinkels die onmogelijk meer dan € 50 omzet per week kunnen hebben, de truffels in de etalage. Het was er allemaal nog steeds. En ik dacht alleen maar|: Oh ja, het is er nog steeds. Dus ik denk niet dat ik in mijn leven nog eens naar Parijs ga. En dat stemde mij wat droevig. Maar één  ding was wel nieuw en leuk: er waren overal mozaïekjes op huizen gemaakt.

 Zoals deze:

 

En deze:

 

Ik wil The Dude ook op mijn eigen huis gaan maken. Ik heb het patroon en ik heb steentjes besteld. Ik had in alle 4 kleuren 120 steentjes besteld, 480 steentjes dat leek mij ruimschoots voldoende. Maar ik ben eens gaan rekenen en 1 rij is al 30 steentjes. En het zijn wel 40 rijen. Dus met die 480 steentjes kom ik nog niet eens tot de helft. Typisch zo een geval van snel denken. Als ik gewoon van tevoren het uitgerekend had, had ik meteen geweten dat ik 40x30 = 1.200 steentjes nodig heb. En niet twee keer de portokosten hoeven betalen. En dat het eigenlijk best een duur project is. Maar Kahneman schreef het al in zijn boek ons feilbare denken, dat we liever snel denken, dan er eens even goed voor te gaan zitten.

Parijs

 

Eindelijk ben ik dan naar Parijs gegaan. Ik zou 2 jaar geleden al gaan, maar toen kreeg een collega een herseninfarct, een andere collega was overspannen en de rest op vakantie. Daarom moest ik op de toko passen en kon ik niet naar Parijs. De volgende keer dat ik de Thalys had geboekt scheurde ik mijn meniscus en zat ik in een scootmobiel. Leuke dingen die scootmobiels maar je komt er niet mee naar Parijs. Dit jaar probeerde ik het voor de derde keer. Er gebeurde geen rampen en zo stapte ik donderdag ochtend om 5.00 uur op de fiets om naar de trein te gaan. Het was nog aardedonker en de hele stad was in diepe rust.

Ik heb de app Headspace en daarop staan verhaaltjes om in slaap te vallen. Over midnight Launderette of een Cat Marina ( een haven waar iedere boot een kat heeft)  of een over een nachtelijke kapsalon. Die laatste vond ik wat minder want de kapsalon was iedere nacht open en je kon er gewoon binnen lopen. Ze hadden wel een telefoniste, en dan wordt de accountant in me wakker en denkt: Wat is dat nu voor een onzin. Zo’n kracht kost zeker € 30.000 per jaar en ze neemt alleen de telefoon op, wie gaat dat betalen? En die kapsters moeten ook gecompenseerd worden voor die nachtelijke uren. Dus hoe duur moet een knipbeurt dan eigenlijk wel niet zijn? Maar afgezien daarvan hoor ik meestal niet hoe het verhaal afloopt want dan ben ik al in slaap gevallen.

Op mijn fiets naar het station, ging ik mezelf ook zo een verhaaltje vertellen de nachtelijke fietser die door de stad fietste. Met zo’n rustige verhaaltjes stem vertelde ik waar ik allemaal langsfietste, de school waar overdag de kinderen les kregen maar die nu verlaten was, de staat met de bakken voor kleding voor het Leger des Heils, de Nieuwe Scheveningse bosjes. De plaats waar een vrouw vermoord was en haar lijk in brand was gestoken.

 Oh, hemel ja, er zijn hier in de buurt het laatste jaren een aantal vrouwen vermoord. Eentje hier dus, vermoord door haar ex. En een vrouw in het De Scheveningse Bosjes was doodgestoken door een verwarde man toen ze haar hond uitliet. En nog een yoga lerares die door haar man in stukken was gesneden.  De man had haar als vermist opgegeven en toen de agenten voor de vermissing naar zijn huis kwamen zagen ze een hand uit de vuilnisbak steken. Die vermissing was snel opgelost.

Maar de gedachte aan die drie vrouwen die in een straal van anderhalve kilometer van mijn huis waren vermoord, lieten me wel wat sneller door het pikkedonker naar het station fietsen. Buiten adem maar ruim op tijd voor mijn trein kwam ik daar, nog helemaal heel aan.

Socratisch gesprek

 

In het begin van het jaar heb ik mij opgegeven voor veel cursussen.

Nu ben ik bezig met de laatste van het rijtje: De beroepsopleiding socratisch gespreksleider.

Vrijdag was de 2^e les en al 2 van de 8 leerlingen gaven aan dat ze deze cursus eigenlijk te confronterend vonden en overwogen ermee te stoppen. Allebei mannen trouwens die heel zelfverzekerd overkwamen in de 1^e les.

Terwijl als je in het boekje leest wat een socratisch gesprek inhoud, dan lijkt het nou niet zo wereldschokkend te zijn. Het gesprek bestaat uit 7 stappen.

1.      1.  Je hebt een ervaring meegemaakt die je om de een of andere reden raakt. Bijvoorbeeld: Ik slaap slecht en mijn tante zegt dat dit niets voorstelt, in Afghanistan hebben mensen pas echt problemen.

2.      2.  Daaruit destilleer je thema dat je wilt onderzoeken. B.V.  Mag je klagen als je in het paradijs woont?

3.    3.   Dan vraag je je gesprekspartners of zij een voorbeeld hebben bij dat thema. Met wie waren ze en wanneer en waar was het.

4.     4.  Als iedereen een ervaring heeft gedeeld, dan kies je een ervaring en ga je deze onderzoeken. Om welk moment precies gaat het. Wat voelde je, wat dacht je en wat deed je op dat moment. B.V. Het moment dat mijn tante antwoorde, ik voelde mij klein, ik was perplext en ik luisterde naar haar verhaal over Afghanistan.

5.       5 Dan gaan alle deelnemers na, wat zij in diezelfde situatie zouden doen.

6.      6.  Uit hun reactie halen ze hun antwoorden. B.v. Ik vind het oneerlijk om als klager te worden neergezet omdat ik niet ondankbaar ben.

7.       7. En uit dit antwoord haal je weer een principe.    

            Ik mag er zijn

      Luister!

 

Aan het eind van de 2^e les hebben besloten dat we een mieterse indianenclub zijn en hebben we een Whapsapp groep opgericht. We gaan tussen de lessen door, zonder de leraar, bij elkaar komen. Lekker socratisch bijbeppen.

 

Volhard

 

De laatste keer op mijn levensstijlclubje ging het over de podcast Gezond Gesprek. Daarin vertellen schrijvers over hun nieuwe boek op het gebied van gezondheid.

En dan vooral over de Podcast met Arie Boomsma met zijn boek Volhard.

Podcast

Het is een leuk idee zo’n podcast, maar ik blader liever even vooruit, bestudeer een schema, sla graag een hoofdstuk over. Dat kan dus niet, bij een podcast, vandaar mijn voorkeur voor boeken.

Nu was deze podcast al een paar maanden oud, en zijn boek ook, dus het lag gewoon bij de bieb. Omdat ik er toch was nam ik meteen een paar andere boeken van hem mee, Fit en 10.000 stappen.

Nou dat boek 10.000 stappen daar was ik snel klaar mee. Er staan wandelingen in van 10.000 stappen maar ik heb Amsterdam, Delft en Den Haag bekeken en het waren nu niet bijster originele wandelingen. Ik kende deze rondjes wel.

Het boek Fit, daar werd ik helemaal enthousiast van. Hij vertelt daar over de meditatie app Headspace, en ik heb meteen een abonnement genomen. Het kost 58,- per jaar maar je mag het 2 weken gratis uitproberen. Ik mediteerde vroeger heel trouw. Ik ben zelfs Novice in het zen boeddhisme. Maar de laatste jaren wil het maar niet. Met deze app probeer ik er weer een gewoonte van te maken.

Ook vond ik het een goed idee om te gaan opdrukken. Nu kan ik het een halve keer. Ik begin in uitgangspositie en stort dan ter aarde. Ik hoop aan het eind van het jaar 1x op te kunnen drukken.

Arie zegt dat je een doel moet hebben met het trainen. Nu was ik van de week begonnen met hardlopen. Hoewel heel hard ging het niet, een snelle wandelaar haalt me wel in. Maar ik vond het reuze spannend dat ik dit pad weer ingeslagen was. Hoewel ik twee dagen zoveel spierpijn had dat ik liep als “an asmatic ant with some rather heavy shopping”. Dat moet beter kunnen. Als doel heb ik nu gesteld dat ik mee ga lopen met de City Pier City volgend jaar maart. De 5 kilometer want we gaan het niet te gek maken. En ik heb meteen een startbewijs gekocht.

Van dit doel stellen werd ik zo enthousiast dat ik vanmorgen besloot om mijn oude hardloopkloffie weer eens tevoorschijn te halen. En zowaar, ik kwam er gewoon in. En ik vond nog een lekkere joggingbroek ook. Die heb ik meteen maar aangehouden. Ik ga naar Amsterdam, de Albert Cuyp en daarna naar een vriendin, mijn haar verven. Dat kan allebei prima in een joggingbroek.  

Een heitje voor een karweitje

 

De juf van de levensstijlcursus kwam weer met wat nieuws: Een heitje.

Het werkt als volgt: doe iets aardigs voor een ander of jezelf en je mag daarna jezelf een schouderklopje geven en zeggen: goed gedaan.

Het idee erachter is dat je jezelf al heel vaak op je kop geeft: Oh dat doe ik weer lekker handig, als je de koffie naast je kopje schenkt in plaats van erin.

Met de heitjes bied je wat tegenwicht tegen je eigen gezeik.

Je gaat sneller denken, laat ik de vuilniszak maar even verwisselen want dan heb ik weer een heitje. En je geeft jezelf een beloning dus je hoeft niet te zeggen: ik heb de vuilniszak maar verwisseld, want als ik op jou moet wachten gebeurd het nooit. Nee, jij hebt je beloning al gehad en omdat je niet meer zo loopt te zeuren om erkenning van je goede daad, verbeterd de sfeer in huis.

Nou woon ik alleen en ik kan zeggen dat de sfeer in huis echt verbeterd is. Gekheid, maar op het werk vul ik nu de koffiebonen bij. Terwijl ik niet eens koffie drink. Ik geef dan mezelf een heitje en mijn collega zit niet meer te klagen dat hij altijd de bonen moet bijvullen. Win-Win.

En ik heb gemerkt dat ik makkelijker beslissingen neem. Alsof ik mezelf en mijn beslissingen meer vertrouw. Ik hoef er niet nog een nachtje over te slapen en nog eens de mogelijkheden te bestuderen, maar ik beslis direct om iets wel of niet te doen. Zou het komen doordat ik wat aardiger voor mezelf ben?

Slapen als een oermens

 

Na 4 maanden had ik weer een afspraak met mijn levensloopcoach. Ik moest op de weegschaal gaan staan en de coach keek erg vreemd naar haar scherm. Het bleef even stil. Toen riep ze uit, een beetje vragend: je bent enorm afgevallen, 20 kilo. Ik zei: ja dat klopt. Ze was er niet zeker van of haar weegschaal nou kapot was.

Nu ik bij mijn coach zat wilde ik wel eens advies over mijn slapeloosheid. Ze begon gelukkig niet over Afghanistan maar kwam met een boek aanzetten: Slapen als een oermens.

Dus ik naar huis met het boek. Het telt 122 bladzijden en ik had beloofd het binnen een week terug te brengen. Lekker dan, slaap je al slecht, moet je je ook nog eens door zo’n boek heen worstelen. Dus gisteravond er maar eens in begonnen. 4 dagen 30 pagina’s per dag en ik zou er door heen zijn.

Maar het was een enorm leuk boek en ik heb het in 1 avond uitgelezen.

Het beschrijft dat in de oertijd mensen in groepen leefden. En s’ nachts was er altijd wel iemand wakker die dan kon waarschuwen voor gevaar. Want de ene mens gaat vroeg slapen en de ander is een nachtbraker en slaapt een gat in de dag. Maar dat heeft dus de functie dat er altijd wel iemand wakker is. Ik slaap dus niet slecht, ik heb gewoon nachtdienst en let op dat er om 3 uur s’ nachts geen ongure individuen door de straat sluipen met snode plannen. Ik zou op de loonlijst van Whattsapp buurtpreventie moeten staan.

In de Middeleeuwen was het normaal om s’ nachts een tijdje wakker te zijn. Men sprak van eerste en tweede slaap en de tijd er tussenin was goed om even te bidden of om kinderen te verwekken.

In het boek kwam ook een stappenplan aan bod om je slaap te verbeteren. We liggen te lang in bed en moeten minder in bed liggen, dan zullen we in de tijd dat we in bed liggen doorslapen. Je moet hiervoor je slaappatroon in kaart brengen. Als je van de tijd die je in bed ligt 80% slaapt, moet je 20% minder in bed gaan liggen. Dus je gaat op dezelfde tijd naar bed maar zet de wekker eerder. Na een week mag je dan weer gaan opbouwen door de wekker een kwartiertje later te zetten.

Er staan ook tips in om je slaapritme te vervroegen of verlaten met een daglichtlamp. En een stuk over lucide dromen en slaapwandelen. Ik vond het stuk over slaapwandelen heel leuk, want dat deed ik toen ik nog thuis woonde. Toen ik naar Amsterdam verhuisde maakte ik mij in het begin zorgen of ik niet in dat nieuwe huis zou gaan slaapwandelen, en dat ik dan de weg zou weten omdat het een ander huis betrof. Maar ik heb niet meer geslaapwandeld. Het boek legt ook uit waarom. In je jeugd zijn je hersens nog niet volgroeid en is je slaap en waak nog niet helemaal goed afgestemd. De meeste mensen slaapwandelen na hun kindertijd niet meer.

Een boek van 122 bladzijde met allemaal weetjes over slapen waar ik ( en ik denk met mij velen) geen weet van had. Terwijl we allemaal toch 8 uur slapen per nacht. Nou ja, ik wat minder dan de laatste tijd.